Rondwandelen in Versailles

De nieuwe Assassin’s Creed speelt zich af tijdens de Franse Revolutie. Een opwindende geschiedenisles.

Het is bijzonder dat een game die eigenlijk een interactieve geschiedenisles is zoveel verkoopt als Assassin’s Creed, met 12 en 11 miljoen verkochte exemplaren voor de meest recente afleveringen.

Delen van de serie speelden tijdens de kruistochten, de Renaissance en de Amerikaanse Revolutie. Het laatste deel, Assassin’s Creed Unity, is gesitueerd in de Franse Revolutie van 1789 tot 1799. Dat betekent dat je tijdens het spelen historische locaties bezoekt (Versailles, Parijs), historische personages ontmoet (Robespierre, Napoleon, Marquis de Sade) en getuige bent van historische gebeurtenissen (de bestorming van de Bastille, de executie van koning Lodewijk XVI). In de ingebouwde database kun je er nog over verder lezen.

Assassin’s Creed Unity is het eerste deel dat speciaal is gemaakt voor een nieuwe generatie spelcomputers: PlayStation 4 en Xbox One. Hoewel Unity opvallend vaak struikelt over zijn eigen technische ambities, met hakkelende beeldverversing en andere foutjes, is het verschil evident. De mensenmassa’s in Unity zijn groter en gevarieerder dan ooit, wat goed uitkomt gezien de volksrevolte. Ook kun je vaker het interieur bezoeken van de gebouwen die je eerder alleen beklom. Vooral Versailles imponeert, mede door de high res kunst aan de muren.

Je bent een lomp 3D-object

Wel treedt er een uncanny valley-achtig effect op: naarmate de 3D-simulatie realistischer wordt, vallen juist de imperfecties op. Zo voelt de navigatie – die je op de daken zo vloeiend laat rennen, springen en klimmen – binnen ineens grof aan. De fijnere motoriek ontbreekt; je waant je een lomp 3D-object dat door hoekige ruimtes butst en beukt.

De makers proberen te helpen door je met een druk op de knop achter objecten te laten verstoppen. Bovendien proberen ze je te laten aarden in de omgevingen met details als bloedspetters die kloppend op de muren landen. Het helpt, maar niet genoeg.

Ook het verhaal is problematisch. De overkoepelende plot van de Assassin’s Creed-reeks zorgde altijd al voor een jongleer-act: de ware historie van ieder tijdperk wordt verbonden met de eeuwen-durende strijd tussen de Tempeliers en de Assassijnen. Hier leidde dat tot een onlogische, onduidelijke opeenvolging van gebeurtenissen waarin hoofdpersonage Arno Dorian de moord op zijn vader probeert op te lossen.

Vervolgens is er de sciencefiction, waarin het verleden vanuit de toekomst wordt onderzocht via ‘genetisch geheugen’. In Unity is dit element wijselijk tot een minimum beperkt, op een paar zinderende uitstapjes naar Parijs in andere tijdperken na.

De Franse hoofdstad komt er sowieso het best vanaf. Tolereer je het verhaal en de technische tekortkomingen, en richt je je op het uitpluizen van de stad van de liefde zoals die er aan het eind van de achttiende eeuw bij lag, en op de talloze zij-missies die beschikbaar zijn, dan haal je het meeste uit Assassin’s Creed Unity. En misschien steek je er dan zelfs nog wat van op.