Mooie zaak, maar neem wel je gasten serieus

Foto Olivier Middendorp

Tipgevers moet je altijd serieus nemen. Ik kreeg een tip dat in Oost een tapasrestaurant zou zitten waar ze echt authentiek Spaans kookten. En waar het gezellig was. En betaalbaar. En vriendelijk.

Ik had wel zin in een avond warme, mediterrane gezelligheid en dito eten. Het is weliswaar een poosje geleden dat ik een tapasrestaurant in Nederland heb bezocht – vaak is tapas een excuus om liflafjes en ander gepruts op tafel te zetten – maar voor echte tapas ben ik wel te porren. Ooit heb ik in Spanje flink wat tapasbars afgestruind, ik hou van die eetcultuur.

Bij La Buleria ziet het er warm en kleurrijk uit. Het hoekpand trekt de aandacht met allemaal vrolijke lampjes en binnen Spaans mozaïek op de muren. Er staat fijne reggaemuziek op, de rode huiswijn (Ribero del Duero, 3,- per glas) is in orde en ook het Spaanse biertje van de tap (Mahou, 3,15 per glas) smaakt best.

Het is een gure dinsdagavond, we zijn de enige gasten. Mijn tafeldame is een doorgewinterde tapaseter en raadt aan samen zes tapas en een portie brood met aïoli te bestellen. We vragen of er scheermessen (navajas) en schelpen (almejas) zijn, want bij sommige gerechten staat dat ze niet altijd voorradig zijn. (Uitstekend: het is nu eenmaal lastig een kaart met meer dan honderd tapas te voeren.) We hebben geluk, ze zijn er!

In no time zet de vriendelijke jongen het eten op tafel: Russische salade (6,50), chorizo dulce fresco asado (van de bakplaat, 6,50), pasteitje (empanada) met kikkererwten (6,50), bacalaokroketjes (6,25), schelpen piri-piri (12,50) en scheermessen (8,-).

Eerst sturen we de chorizo terug, we hebben er een paar stukjes afgesneden, maar het is nog rauw. De jongen geeft na overleg met de kok toe dat ’ie inderdaad te kort gebakken is, de worst gaat weer op de plaat. Even later komt ’ie doorbakken terug – dezelfde worst, inclusief de door ons aangegeten plakjes. We fronsen onze wenkbrauwen, beetje raar. Dan komen de scheermessen. We ruiken, niet lekker, we proeven, ook niet lekker, en besluiten niet verder te eten. De jongen overlegt weer met de keuken en komt terug met de mededeling dat ze toch echt net uit de diepvries komen. Scheermessen uit de diepvries? Hij zegt toe de scheermessen van de rekening te halen, dat lost hij in ieder geval netjes op. Nog steeds optimistisch beginnen we aan de schelpjes, maar ook die kunnen ons niet bekoren. We verwachten piri-piri, gepeperd dus, maar krijgen een laffe variant, helemaal niet pittig. De pasteitjes met kikkererwten en de Russische salade (huzarensalade, maar dan met tonijn) zijn wel lekker, de kroketjes in ieder geval krokant, alhoewel wat flauw. Om onze honger toch nog te stillen besluiten we een flink dessert te nemen: flan (5,50) en natillas, een Spaanse pudding (5,75), allebei dik in orde.

Dan komt de eigenaar zijn zaak binnen. Hij wordt geïnformeerd over onze klachten en komt meteen naar ons toe. Dat waarderen we, maar wat volgt maakt ons moedeloos. De man heeft onze scheermessen geproefd en ze zijn goed, perfect zelfs. Hij heeft ze zelf gekocht, ze zijn twee dagen oud. Hij legt ons uit dat hij als Spanjaard echt wel weet wanneer scheermessen niet goed zijn, dat wij Nederlanders misschien moeten wennen aan die smaak. Ook hebben wij piri-piri verkeerd begrepen, hij zet het kruidenmengsel op tafel om te proeven: pittiger dan wij ons herinneren van de schelpen, maar niet echt heet.

Er ontstaat een vervelend debat, waarin hij duidelijk maakt dat we geen verstand van zaken hebben. Hij wel, hij is de Spanjaard onder ons. Dat laatste is waar. De stemming is inmiddels onder het vriespunt gezakt, we druipen af. We hadden oprecht zin in een Spaanse avond, maar staan binnen anderhalf uur buiten met shagrijn op onze smoelen.

La Buleria is een mooie zaak met een kaart vol echt Spaanse tapasgerechten, ongetwijfeld. En als we niet in de risicohoek van schaal- en schelpdieren waren gedoken, was het vast goed afgelopen. Maar La Buleria heeft ook een eigenaar die zijn gasten niet serieus neemt. Misschien had hij een slecht humeur, een zaak met slechts één bezette tafel is geen pretje, maar dat rechtvaardigt deze aanpak niet.