Joël zit vlak bij de intieme stelletjes

Het leven aan de top van verticale stad Rotterdam.

De vloer rammelt en vlak onder de voeten wordt Rotterdam in een razend tempo steeds kleiner. Hoe stérk moet je zijn om dit werk vol te kunnen houden? Joël Ferreira lacht: ook hij vroeg dat zich af toen hij hier zes jaar geleden op sollicitatie kwam. Maar alles went, ook de Euroscoop. Inmiddels voelt die als zijn huiskamer. Een huiskamer die lijkt op de glazen lift uit Sjakie en chocoladefabriek, dat wel.

Joël Ferreira (33) – een knappe, half Kaapverdiaanse, half Portugese jongen – werkt op de bovenste etage van de Euromast. Een etage die beweegt. Roterend om zijn as, op en neer, naar 185 meter hoogte. In zeven minuten tijd. Joël laat bezoekers naar binnen, sluit de deuren en drukt op een groene knop. Zo’n dertig keer per dag tijdens de winter, tot vijftig keer per dag tijdens de zomer.

Hij heeft de hoogste functie van Rotterdam, grapt hij, als euroscooppiloot.

Sinds hij hier werkt, verdwaalt hij niet meer. Hij snapt precies hoe de stad in elkaar steekt. Heel simpel eigenlijk, de stad bestaat uit een aantal buurten die worden ingesloten door vier hoofdwegen.

Zijn gasten zijn over het algemeen vrolijke mensen. Van alle religies, in alle soorten en maten. Veel leuke buitenlandse meisjes. En veel senioren, die allemaal hetzelfde zeggen: dat ze hun hele leven al in Rotterdam wonen maar nog nooit in de Euromast zijn geweest.

Vaak zijn er stelletjes die „intiem” worden. Niet beseffende dat Joël gewoon met de Euroscoop mee omhoog is gekomen.

Terwijl een vooropgenomen stem tegen de bezoekers spreekt, zit Joël op een leren stoel naast het bedieningspaneel en leest. Volgens een strak leesschema: op donderdag en vrijdag Voetbal International. En de rest van de week boeken, gemiddeld twee per week. Biografieën van voetballers en boeken die hem wijzer moeten maken, over webdesign en zo. Want de hoogste functie van Rotterdam is de perfecte bijbaan, maar het is niet wat hij met de rest van zijn leven wil doen.