Schrikbarend veiligheidslek tast vertrouwen in politie aan

Een systeembeheerder van de politie publiceert strikt vertrouwelijke opsporingsinformatie uit lopende onderzoeken op een privéwebsite. Gisteren bracht de krant dit verbluffende nieuws, dat overigens op eenvoudige wijze aan het licht kwam. Namelijk door op Google wat namen in te tikken waar op dat moment journalistieke belangstelling voor bestond. Dat leverde, in loterijtermen, de jackpot op. Een grote hoeveelheid politie-informatie over recente onderzoeken naar criminele organisaties, overvallen, moord en jihadisme bleek te raadplegen. En wel op één website. Hoe is dat mogelijk?

De politie greep adequaat in door de documentatie onmiddellijk van het web te verwijderen. In internettermen heeft dat, zoals bekend, maar relatieve betekenis. Hoe dan ook, authentiek zijn ze: de observatieverslagen, contactgegevens van officieren van justitie en politiemensen met operationele informatie.

Een veiligheidslek van ongekende omvang dus, dat nog talloze vragen opwerpt. En dan niet alleen naar de screening van de eigen medewerkers en de interne controle op de toegang tot informatie. Beschikte deze politiemedewerker eerder over meer interne documentatie? En wat deed hij ermee, behalve kennelijk het publiceren op het wereldwijde web? En waarom eigenlijk? Wisten de direct betrokken verdachten hier eerder van dan NRC? Zijn hierdoor politieonderzoeken direct geschaad? Of zoals de jargonterm luidt ‘stukgegaan’ of wellicht met opzet stukgemaakt? De rijksrecherche moet snel met antwoorden komen.

Hoe moet het handelen van de politiemedewerker worden beoordeeld? Incidenteel worden politiemensen ontslagen en vervolgd omdat ze opsporingsinformatie gericht verkopen of onbevoegden (onbedoeld?) toegang bieden tot politiesystemen. Dat dit lek in die categorie past en een kolossale integriteitsschending oplevert, hoeft geen betoog. Naar de achtergrond is het gissen; dat kan variëren van een arbeidsconflict, persoonlijke of politieke motieven tot ‘gewone’ corruptie. Bij dat laatste past niet het openlijk publiceren van geheime informatie. Dat is een destructieve aanpak. De informatie verliest haar waarde door publicatie. Zodra de website bekend wordt, is het spel meteen voorbij, zoals nu is gebleken.

De politie zit in een overgangsperiode van een lokaal naar een nationaal bestel. Dat loopt niet vlot; veel aandacht gaat in de eigen organisatie zitten. Veel kader- en hoger personeel is onzeker over zijn loopbaan. Is de aandacht voor de interne veiligheid verslapt? Kent men elkaar nog, in een organisatie die schaalvergroting ondergaat? Houdt men elkaar voldoende in het oog? Worden onregelmatigheden opgemerkt? Deze blunder schokt het vertrouwen in de politie.