Rutte speelt een avondje wijkagent

Minister-president Rutte speelde voor wijkagent in de Eindhovense wijk Geestenberg en Omroep Brabant mocht mee. De verslaggever van dienst zei in de eerste zin maar meteen dat het hier ‘een avondje meelopen’ betrof. Een verkleinwoordje gebruiken en toch overdrijven. Want als dat een avondje was, dan passen er heel veel avondjes in mijn avond.

Na een avondje meelopen met een wijkagent ben je gek of afgedraaid, dat is tenminste mijn ervaring. Zelf liep ik ooit mee met een wijkagent in de gemeente Rheden. Die legde onvermoeibaar zout op alle slakken die hij tegenkwam en ik mocht pas naar huis nadat hij voor de derde keer in de speeltuin had gezocht naar hangjeugd die er niet rondhing en nadat hij bij verschillende huizen met de zaklamp door de brievenbus had geschenen. Hij zei ook de hele tijd wat hij ging doen – „Ik ga nu met de zaklamp schijnen” – en keek daar dan heel belangrijk bij.

Zo’n type had ik premier Rutte gegund, of anders iemand als Monique, de wijkagent in mijn buurt, die ik iedere dag preventief zie passeren op haar dienstfiets. Bij het feest ‘Negentig jaar Betondorp’ had ze mij en de vriendin nog gered van mogelijk onheil door ons subtiel op veilige afstand van het springkussen te zetten. Er konden daar kinderen uit de lucht vallen. Als je niet oplette, boven op je hoofd, zul je altijd zien.

Maar Mark Rutte stuurden ze niet met de gemiddelde diender mee. Nee, die mocht naast wijkagent Raymond in de auto zitten, een man aan wie alles onberispelijk was tot de oordop waarmee hij consequent in verbinding stond met de plaatselijke alarmcentrale aan toe. Er gebeurde onderweg helemaal niets wat werd gecommuniceerd als dat Raymond zijn buurt onder controle had.

Mark Rutte: „Een leek als ik ziet bijvoorbeeld een voordeur, de wijkagent vertelde me de verhalen die zich achter die deur afspeelden.”

Ook een goede: „Ik leerde kijken met zijn ogen.”

Na afloop sprak Omroep Brabant de wijkagent die van het korte ritje toch nog een belevenis wist te maken. „Ik had hem op de stoel rechts van mij gezet, vlakbij de apparatuur waar hij natuurlijk niet aan heeft gezeten.”

De avond werd afgesloten met de vrijwilligers van het buurtpreventieteam die een verrassing was beloofd. De één hoopte op ‘een vlaggetje’, een ander dacht aan sinterklaas. Even later stonden ze ongemakkelijk in een kring, de verrassing in het midden. Eén van de vrijwilligers na afloop: „Geen idee wat die hier kwam doen.”