Haitink met compacte Brahms

In een recente Beethovencyclus stuntte Bernard Haitink met het Chamber Orchestra of Europe alsof het een speedboot was. De symfonieën van Brahms, waarmee Haitink zijn samenwerking met het kamerorkest voortzet, zijn van nature iets logger.

Deze muziek met een uitgedund strijkerscorps uitvoeren heeft voor- en nadelen, bleek gisteravond in het Concertgebouw.

Het Chamber Orchestra of Europe, een kaartenbakorkest met vaak geweldige musici, heeft van Haitinks nieuwe en hernieuwde samenwerkingsverbanden (Orchestra Mozart, Radio Filharmonisch) het hoogste niveau. De compact gebundelde opwinding in het openingsdeel van Brahms’ Derde symfonie was aanstekelijk. Intiem fluisterde de kleine altvioolgroep met de klarinetten in het Andante. Maar de solo van slechts een handjevol celli in het beroemde Poco allegretto klonk dan weer wat bleek, en de finale mocht vuriger.

Dat Haitink liet horen hoe hard je voor Brahms moet werken, is eerder verdienste dan zwakte. Wrijvingen worden niet schoongepoetst. Het kenmerkt ook Emanuel Ax, Haitinks pianopartner van weleer. Hij is geen verbluffende perfectionist of glanzende virtuoos, maar speelt met opgestroopte mouwen en een melancholisch toucher.

Brahms’ grommende Eerste pianoconcert miste bij Ax jeugdige opstandigheid. Maar Ax schiet nooit door in hamerend pathos, en weet toch hoe je een crescendo intens opbouwt.

De lastige finale werd, met steun van zielsverwant Haitink, een zwaar bevochten maar verdiende overwinning.