Verlegen laatbloeier met humor

Een laatbloeier en een van de populairste comédiennes waagt zich nu aan drama – maar blijkt nog wat onwennig als filmster.

Kristen Wiig als Maggie enBill Hader als haar tweelingbroer Milo inThe Skeleton Twins

Voor Kristen Wiig (41) is The Skeleton Twins „een radicale koerswijziging”, zegt ze. In het tv-programma Saturday Night Live en de speelfilms Anchorman en Bridesmaids wist Wiig met schijnbaar gemak tranen van het lachen los te maken. Maar in de nieuwe speelfilm proberen haar karakter Maggie én haar homoseksuele broer Milo al in de eerste paar minuten zelfmoord te plegen – net als hun vader. Later valt er weer te lachen, maar de thematiek is serieus: hoe ‘totaal in de war’ kinderen raken als een ouder zijn leven beëindigt.

De onafhankelijke speelfilm, gemaakt met een bescheiden budget, laveert tussen humor en ernst. Sommige Amerikaanse recensenten en bioscoopgangers vinden dat ergerlijk, maar Wiig haalt haar schouders op tijdens een ontmoeting in Los Angeles. „Ik vind alles best, ze mogen het puur komedie of puur drama noemen”, zegt de actrice. „Als ze het maar geen pure shit noemen.”

Net als Hader is Wiig overladen met lof voor de rol. Als woedende dochter, bedriegende echtgenote en soms suïcidale zus laat ze het publiek zien dat ze meer is dan een grappige dame. Het seizoen van de filmprijzen komt eraan, en in Hollywood klinkt haar naam als kanshebber voor de Golden Globe en Oscar.

„Als je ploetert om acteur te worden denk je nooit dat je op dit punt zult belanden”, zegt Wiig. „Je doet kleine toneelvoorstellingen, je probeert wat geld te verdienen. En nu dit.” Een applaus, een goede recensie: elk succes is „altijd een verrassing”. De positieve ontvangst van The Skeleton Twins? „In mijn wildste dromen niet gedacht.” Een laatbloeier en een onwennige filmster. Misschien zal ze nooit echt wennen aan de roem en aandacht, vreest ze.

Wiig oogt tegelijk zelfverzekerd en schuchter. Dat is ze ook echt, zegt de actrice, en collega’s beamen het. „Zodra je zegt dat ze mooi is, wordt ze superverlegen”, zei acteur Jon Hamm, met wie ze in Friends with Kids en Bridesmaids speelde. „Ze kruipt dan weg in haar capuchon.” In haar jeugd viel Kristen ook niet op. Als ‘absolute introvert’ vond ze het doodeng om in het openbaar te spreken. Na haar studie kunst in Arizona kreeg ze een baan als tekenaar bij een kliniek voor plastische chirurgie: haar tekeningen moesten voorspellen hoe patiënten er na afloop uit zouden zien. De dag voordat ze begon, besloot Wiig dat ze eigenlijk wilde acteren. Ze reed naar Los Angeles, en zoals talloze Californische dromers werkte ze als babysitter, bloemschikker, serveerster en wat al niet.

Pas toen ze bij de bekende improvisatiegroep Groundlings terechtkwam, borrelde haar acteertalent op. Ze was de beste, de grappigste op het toneel, zo kreeg producent Lorne Michaels van Saturday Nigh Live in de gaten. Hij vroeg haar auditie te doen en in 2005 – ze was 32 – maakte ze haar debuut bij het programma waar Bill Murray, Will Ferrell en Tina Fey naam maakten. Wiig groeide in zeven seizoenen uit tot een favoriet: Hollywood klopte aan en in 2007 volgde haar filmdebuut in de romkom Knocked Up.

Essayist Christopher Hitchens poneerde in 2007 dat vrouwen niet grappig kunnen zijn, juist terwijl er zich een stoet nieuwe comédiennes aandiende. Tina Fey, Amy Poehler, Melissa McCarthy, Lena Durham en Wiig bewezen zijn ongelijk. Toch zijn humoristische Hollywoodfilms een overwegend mannelijke aangelegenheid. Dat ergert Wiig. „Er zijn zo veel getalenteerde, supergrappige vrouwen”, zei ze toen de meidenkomedie Bridesmaids een hit werd.

In The Skeleton Twins kan Wiig haar humoristische impulsen niet helemaal onderdrukken. De beste scène, vindt ze zelf, is waar zij en haar broer playbacken, dansen, stoned worden en zich gedragen alsof ze zestien zijn. De herinnering is een van de weinige momenten dat ze glimlacht en zich ontspant. „Dat was zó leuk.” Maar verder: depressie en zelfmoord, eenzaamheid en ‘de krankzinnigheid van familiebanden’: voor Wiig is deze film een breuk. In een scène waarin ze spuwend ruzie maakt toont ze een kant die ze niet eerder met ons deelde. Maar bij een compliment van vriend en tegenspeler Bill Halder over de diepte van haar spel staart ze met een frons naar haar tenen. Zoals Jon Hamm al zei: Wiig kruipt liefst weg bij complimenten. Ze schraapt haar keel. „Nou ja, een zwaar onderwerp met een komisch randje. Zoals het leven.”