Boys Next Door (als je in de hemel woont dan)

Deze week verscheen het nieuwe album van One Direction. Wat bezielt de uitzinnige fans van de boyband? We vroegen de 17-jarige Hanna Nijenhuis om uitleg. Het gaat haar niet echt om de muziek.

foto’s afp / bewerking fotodienst nrc

Voor mij was alles opgelost toen ik One Direction ontdekte. Maar daarover straks meer, nu eerst even hoe ik ze leerde kennen. Het is oktober 2010, rond middernacht. Ik ben dertien jaar oud en een paar uur geleden had ik iets gelezen over een nieuwe boyband genaamd One Direction op een Tumblr-pagina. Nu staar ik als onder hypnose naar het beeldscherm van mijn laptop. De sprankelende groene ogen van Harry Styles, een van de bandleden (die met die goddelijke krullen!), staren terug, terwijl hij zingt dat ik er zo mooi uitzie vanavond. Of nou ja, hij had het zomaar voor mij kunnen zingen, we schelen tenslotte maar 2 jaar, 10 maanden en 14 dagen, en Engeland (of om precies te zijn het dorpje Holmes Chapel) is echt niet zo ver weg hoor. Daarbij komt dat we ontzettend veel gemeen hebben: hij luistert naar John Mayer en ik ook!!! Als dat niet meant to be is dan weet ik het niet meer.

De volgende dag ben ik samen met een vriendin foto’s aan het selecteren van Zayn Malik, een ander lid van onze inmiddels all time favorite band, voor onze Zayn Malik-kalender.

One Direction was toen nog maar net gevormd, samengesteld uit vijf jongens die solo niet naar de volgende ronde van X Factor mochten. Jurylid Simon Cowell nam toen het wijze besluit om deze hartenbrekers samen in een band te stoppen en bedacht hiermee het recept voor succes. Want inmiddels zijn we vier jaar verder en verdient ‘1D’ in een jaar rustig zo’n 75 miljoen dollar.

Genieën zijn het niet

Hoe kan dit? Wat is het dat ervoor zorgt dat miljoenen meisjes, en sporadisch een jongen, kamperen voor de deur van hun concerten en uit hun hoofd weten dat de band op 23 juli 2010 om 8 minuten voor half 9 werd gevormd? Waarom gillen ze, huilen ze, en vallen ze flauw als ze een glimp opvangen van hun idolen? Inderdaad: de jongens zien er leuk uit en zingen kunnen ze op zich ook wel aardig, maar lyrische genieën kun je ze niet noemen (anders zouden ze hun nummers wel zelf schrijven, toch?). Zichzelf instrumentaal begeleiden doen ze ook al niet. En het aanbod aan muzikanten is ontzettend groot. Toch zijn er op dit moment weinig mensen zo succesvol als deze vijf Britten.

De theorie voor mijn obsessie is als volgt. De jongens van One Direction kwamen mijn leven binnen toen ik begon aan mijn tweede jaar van het vwo. Je bent dan dertien jaar oud en erg veel bezig met wat anderen van je denken. De interesse voor jongens is dan al wel ontstaan en elke maandag gaan er weer verhalen rond over wie er ‘ontgroend’ is dat weekend en wie op wie verliefd is. Maar eigenlijk vinden de meeste meisjes hun klasgenoten van het andere geslacht niet zo heel interessant. Aangezien wij mentaal zo’n twee jaar voorlopen op jongens tijdens de puberteit hebben we het idee dat we al een stuk volwassener zijn. Dit creëert een lastige situatie: aan de ene kant benijd je elk meisje dat de aandacht van jongens krijgt, en aan de andere kant weet je eigenlijk niet zeker of je die aandacht nou wel van deze jongens wilt. Maar als je je jongens niet kunt vinden op school, waar dan wel? Juist ja, op internet. Helaas stuit je dan weer op het volgende probleem: veel van die popsterren en acteurs zijn toch een tikkeltje te oud voor een dertienjarige, en ook nog eens zo ontzettend onbereikbaar.

Vijf jongens, doodgewoon

Nu die oplossing waar ik het over had: One Direction. Ik vond ze de ontdekking van de eeuw. Dit waren vijf jongens die zelf ook nog op de middelbare school zaten, niet echt beroemd waren en gewoon nog bij hun ouders woonden, maar ze waren wel ontzettend leuk! Ik kon het bijna niet geloven. Ze waren doodgewoon en dus ontstond de illusie van bereikbaarheid, terwijl ze wel veel leuker bleven dan de jongens uit mijn klas. Zo kwam het dat ik mijn hormonale pubergevoelens niet uitleefde op jongens die in mijn buurt woonden, maar op jongens die ik kon zien wanneer ik wilde (op mijn computerscherm tenminste) en om wie ik een fantasie kon bouwen, precies zoals ik dat wilde.

Wat mijn obsessie ook erg leuk maakte was dat ik het kon delen met al mijn vriendinnen, want allemaal vonden ze wel op z’n minst één van de jongens leuk. Simon Cowell heeft er erg goed aan gedaan om vijf verschillende soorten jongens in zijn band te stoppen, zodat er voor iedere fangirl wat wils is.

De illusie van bereikbaarheid die de jongens uitstralen is in de afgelopen vier jaar weinig veranderd. Ook al kunnen ze nu niet meer de straat op zonder herkend te worden, ze zijn nog steeds de boys next door (als je in de hemel zou wonen dan). Vrolijke, nuchtere, sympathieke jongens die zichzelf niet al te serieus nemen, waardoor ze geen aura van roem om zich heen hebben hangen. Het maakt ze echt. Het maakt ze herkenbaar, en het geeft je vooral het gevoel dat je ze kent.

Kritiek? Waar maak je je druk om?

Er zijn veel mensen die kritiek leveren op One Direction en hun fans. Dit zijn overigens voornamelijk jongens, dus dat zou weleens met jaloezie te maken kunnen hebben. (Ik kreeg te horen dat ik mijn ziel verkocht door dit stukje te schrijven.) Tegen die mensen zeg ik dit: wat maakt het uit? Deze jongens maken miljoenen meisjes gelukkig en dat is wat telt. Als jullie je druk willen maken, dan liever om IS dan om 1D.

Het gelukkige jaar waarin One Direction een hoofdrol speelde in mijn leven kwam tot een einde toen ze hun eerste album uitbrachten. Bij de liveshows van X Factor mochten ze alleen covers spelen, waardoor ze nog niet bij een muziekgenre hoorden. Maar dit veranderde natuurlijk toen ze (als derde) de show verlieten en Simon Cowell hun een platencontract aanbood. Ik was inmiddels bijna vijftien en natuurlijk veel te stoer om naar popmuziek te luisteren. Ed Sheeran, Coldplay en the Script – die waren tenminste alternatief en origineel!

Inmiddels heb ik natuurlijk ook Jimi Hendrix, Bon Iver en Rodriguez ontdekt. En toch volg ik nog in grote lijnen het nieuws dat over 1D verschijnt. En als ik dan hun nieuwste videoclip bekijk, of een interview met ze tegenkom, ben ik toch weer even fan. Ja, ik heb nog steeds een zwak voor deze jongens en nee, dat gaat nooit veranderen.