Bingewatchen naar bingedrinkers

Deze hele week zendt de VPRO afleveringen uit van Suspicious Minds, een mozaïekvertelling van een stuk of vijftig twintigers op een huisfeestje. Online kun je nu al bingewatchen.

Het is vier uur ’s morgens en het feestje dreigt af te lopen. Rosa zit in de tuin met op haar ene knie een schaal waar weleens chips in gezeten zouden kunnen hebben. Op de andere knie rust het hoofd van een meisje, ladderzat. Ze zegt: „Rosa, ik heb je altijd zo bewonderd. Ik weet dat ik dat niet hoor te zeggen, maar dat is gewoon wel heel erg aan de hand.” En dan richt ze zich op om met een ferme beweging over te geven in de chipsbak. „Niet in slaap vallen, hoor je?” antwoordt Rosa.

Een dramaserie die begint met zo’n beeld kan bij mij niet meer stuk. Maar misschien zou je het eerder een sitcom moeten noemen? Deze hele week zendt de VPRO elke avond laat een aflevering uit van Suspicious Minds, een achterstevoren in de tijd geplaatste mozaïekvertelling van een stuk of vijftig twintigers op een huisfeestje. Aflevering 1 heet 04:00, aflevering 5 00:00. Maandagavond werd de eerste uitgezonden, maar je kunt ze ook nu al alle vijf achter elkaar online bekijken op de website van de VPRO.

Bewust van de beeldvorming

Regisseur Ivo van Aart (25) heeft een geestig gevoel voor ongewone camerastandpunten en lange shots door verschillende ruimtes heen. Maar de echte auteur lijkt me schrijver Daan Windhorst (24), die ons absurde flarden van een narcistisch universum toewerpt. Wat een heerlijk gevoel voor (mode)taal spreekt uit de dialogen, die eigenlijk vooral monologen blijken.

De aflevering begint en eindigt met de zin: „Marco Borsato maakt helemaal geen kutmuziek!” Verder noteerde ik onder meer: „Hij blijft weg, hoor, dat is het hele concept van dood” en de dialoog:

„Hoe ken jij Kate, die dit feest geeft?”

„O, van hockeytraining.”

„Waarom sta je te liegen?”

„Ik lieg niet, maar hoe ken jij Kate?”

„Ik bén Kate.”

Ook dat blijkt even later een leugen. Je zou kunnen zeggen dat al deze twintigers, bewust van de beeldvorming rond zichzelf, permanent bezig zijn naar likes te hengelen. In hun laveloze kwetsbaarheid kan ik ze toch niet zo heel erg akelig vinden.

Geen gelegenheid tot ergeren

De acteurs zijn op zijn minst geloofwaardig. Dat was anders in het vorige werk dat ik van Windhorst en Van Aart zag, een soort voorstudie voor TVLab, onder de titel Zes Dates. Daarin was de taal nog dominanter en werd de verbale pretentie van de elkaar aftastende man en vrouw soms ondraaglijk.

Dat is nu anders: je ziet en hoort de personages steeds maar even, en dan duikt er weer een ander doorheen. En je dus nauwelijks gelegenheid krijgt je te ergeren.

NPO3 is het zorgenkindje van de publieke omroep, omdat de jonge doelgroep het gewoon verdomt om nog televisie te kijken. Maar deze serie is echt goed en zou daar verandering in moeten kunnen brengen.

De kans is groot dat de doelgroep kiest voor online kijken, op de website zijn alle vijf de afleveringen al te zien. Wie blijft er nog vijf avonden achter elkaar thuis voor een serie? Dat hele concept is gewoon niet meer aan de hand.