Column

Afrikanen helpen zonder bange BN’ers

Erdi Huizenga in ‘Dit Is De Dag - Reportage’ (EO).

Vanavond staan weer talloze televisiesterren op tegen kanker. Waarom zou je immers de portemonnee trekken, als je niet daartoe aangemoedigd wordt door de usual suspects ? Dan is er geen lol aan liefdadigheid.

Dat lijkt precies het probleem te zijn met de eerstvolgende nationale inzamelingsactie, voor de strijd tegen het ebolavirus. Vandaag de Dag (WNL) meldde vanmorgen dat er genoeg BN’ers te vinden zijn voor het telefoonteam, maar dat werkelijk niemand bereid is om voor het presenteren van informatieve filmpjes naar Afrika af te reizen. Voor je het weet beland je bij terugkomst in quarantaine en dat zou funest zijn voor de agenda. De hele actie zou er volgens WNL nu door op losse schroeven staan.

Ze zijn niet de enigen die problemen hebben met persoonlijke moed, noem het zivilcourage, in de ebolakwestie. Gisteravond zond de EO onder het label Dit Is De Dag een opmerkelijke reportage uit over de Nederlandse tropenarts Erdi Huizenga, die leiding geeft aan een kliniek in Sierra Leone. Ze was even groot nieuws in Nederland, toen ze samen met een collega ervan verdacht werd zelf ziek te zijn. Inmiddels is ze terug in Afrika, onverzekerd voor repatriëring en zonder anderen van haar stap in te lichten.

Verslaggever Koen van Groesen vindt dat namens zijn kijkers maar moeilijk te begrijpen. Hij vraagt haar onomwonden in haar kliniek: „Mensen verklaren mij al voor gek dat ik als journalist naar Sierra Leone ga, wat moeten ze dan wel niet van jou denken?”

Tegelijkertijd geeft de reporter, kennelijk bevangen door angst wat anderen van hem denken, een heel goed beeld van de tegengestelde levenshouding van Huizenga en haar staf. Ze maakt zich boos over de weigering van de verzekering en trekt de voor haar onbegrijpelijke conclusie dat het leven van een Europeaan zo veel meer waard is dan dat van een Afrikaan.

Misschien moeten ze die reportage maar in stukjes hakken en over de inzamelingsavond verspreid herhalen. Indrukwekkend is het om te zien hoe de bewoners van de streek waar ze werkt dokter Erdi op handen dragen. Het stamhoofd smeekt haar niet meer weg te gaan en zegt alles voor haar te doen wat in zijn macht ligt. Ook bezoekt ze de moeder van één van haar vier lokale medewerkers, die aan de ziekte bezweken. De ene die ebola kreeg en overleefde, wil opnieuw in de kliniek gaan werken.

Daarbij is het goed te weten dat veel blanke hulpverleners diep gewantrouwd worden in Afrika. Er zijn zelfs mensen die denken dat zij de ziekte hebben meegenomen. Hoe zou dat nou toch komen?

Gisteren dook een Noorse internetvideo op die de onbezonnen hulpmanie in Afrika persifleert. Een blond meisje, dat zegt „geboren te zijn om te helpen”, moet in een quiz de vraag beantwoorden hoe veel landen Afrika telt: een, twee, vijf of 54? De hulplijn doet het niet, dus gokt ze: antwoord A, één land. Dat is helemaal goed! De confetti valt uit de lucht, er start een ballet van Afrikanen in rieten rokjes die de geboren hulpverleenster in een draagstoel naar het hulpbehoevende continent vervoeren. Ook die video is misschien een alternatief voor BN’ers op de inzamelingsavond van giro 555.