Die Fledermaus in New York anno nu, met veel sms-jes

‘Lekkere muziek, maar een drakerig verhaal over de hypocriete bourgeoisie in het 19de eeuwse Wenen, voor ons tegenwoordig van geen enkel belang.’

Dat vinden velen nu van Die Fledermaus (1874) van Johann Strauss jr. Regisseurs Miranda van Kralingen en Daniel van Klaveren doen er bij Opera Zuid wat aan. De operette is in het Engels vertaald, speelt op oudejaarsavond 2014 in New York met een paar Hollanders in de hoofdrollen (‘Hé, ouwe rukker!’) en heet nu De/die/the Fledermouse. Alles is internationaal en eigentijds met mobieltjes, laptops, tablets, sms-jes en selfies.

Sneller en steeds bizarder begint de voorstelling in de stijl van het Theater van de Lach in een decor met veel deuren. Tijdens het feest bij Orlovsky, waarbij iedereen van identiteit wisselt, wordt gevangenisdirecteur Frank met Texashoed opgevoerd als ‘chevalier Pierre Audi’. Martijn Sanders (Falke) lijkt van nature al sprekend op Arnold Schwarzenegger. Overal zijn er verwijzingen naar de populaire cultuur uit de laatste decennia, van Batman en Fawlty Towers tot de animerende popmuziek van de gastact JukeBoxBoys.

Maar wat levert deze modernisering uiteindelijk op? Het wienerische in orkestbak en op het podium is goeddeels verdwenen. De herkenbaarheid is groter. Acteer- en zangprestaties van de tien solisten zijn wisselvallig.

Spetterende humor is anders. Historisch hoogtepunt: Marcel van Dieren geeft de cipier Frosch, o.a. met Elvis’ Jailhouse Rock, een ongekende tragiek.