Als De Maagden uit hun rol stappen wordt het spannend

In hun nieuwe cabaretvoorstelling over de relatiesores van getrouwde stellen spelen De Bloeiende Maagden drie stellen tijdens een weekend op een ‘relation resort’: een gefrustreerde boerin en boer, een macho en zijn hysterisch onzekere vrouw, en het malle therapeutenechtpaar. Die therapiesketches, opgevoerd met pruiken, snorren, petjes en rare accenten, zijn op hun best koddig. Ze bevatten ook veel afgeragde typeringen van relatiejargon en man-vrouwverhoudingen.

Van een heel andere orde zijn de momenten dat Ingrid Wender en Minou Bosua uit de scène stappen om te bekvechten en commentaar te leveren op wat ze aan het doen zijn. Dat is spannend en geestig. Dan komt er oud zeer boven over vroegere voorstellingen en hun verzuurde relatie. De bedeesde Wender zet zich af tegen de dominante Bosua: ze wil zingen en Rilke citeren. Hilarisch is de scène waarin ze naakt hun naaktpakken aantrekken, omdat Wender na de vorige, echt naakt gespeelde voorstelling gebrouilleerd raakte met haar moeder.

Tegen het einde ontspoort de discussie tussen de actrices. Bosua gebiedt Werner een pruik op te zetten om via de typetjes de ruzie voort te zetten en zo háár visie op relaties en identiteit te demonstreren. In die fase krijgt de voorstelling vleugels, zo schurend en weinig kolderiek is dit conflict opeens. Maar in plaats van elkaar nietsontziend verder te fileren en echt wat bloot te leggen, kiezen De Bloeiende Maagden voor een klef happy end. Dat is een ongeloofwaardig en onbevredigend slot.