Filosofen hebben niets te maken met andermans dood

Ik word zo moe van al die ethici en filosofen die beweren dat de moderne mens de aftakeling niet wil accepteren. Die zeggen dat men tegenwoordig alles in hun leven wil plannen, ook hun dood. Wat moeten we met mensen die euthanasie willen omdat ze niet in een verpleeghuis willen belanden? Of met hele oude mensen waarvan hun partner sterft en die niet daarna alleen verder willen leven? Volgens ethicus Theo Boer, op 7 november in NRC Handelsblad: „Dat heeft toch niets te maken met ondraaglijk lijden?” Paul van Tongeren maakte het in Trouw nog bonter. „Alle mensen willen leven”, zo beweerde hij onlangs doodleuk. Het enige wat er gebeurt als mensen ‘dood willen’ oftewel ‘niet meer willen leven’ is dat ‘de categorische wil tot leven’ zich teruggetrokken heeft. Dit is volgens deze professor ethiek een teken van zwakte en hier zouden artsen dan ook beter niet op in kunnen gaan.

Grappig. Zelfs in de 21ste eeuw zijn er dus nog filosofen die denken dat het hun taak is om een theorie te bedenken die elk aspect van de werkelijkheid omvat.

Hoog tijd dat hen enige bescheidenheid wordt bijgebracht. Ethici hebben niet het alleenrecht om naar morele problemen in de wereld te kijken en daarvoor hun eigen (subjectieve) oplossingen aan te dragen. Dat kunnen mensen heel goed zelf. Filosofen zijn er alleen om deze discussies te begeleiden en binnen de discussie eventueel op onjuiste redenaties en onzuiver taalgebruik te wijzen, niet om te bepalen wanneer euthanasie geoorloofd is en wanneer niet.

, schrijver