Noedels bij de après-ski

Rond Beijing worden overal ski resorts aangelegd. Het gaat om het idee.

Als de Chinese middenklasse zich BMW’s en tassen van Louis Vuitton kan veroorloven, dan is het niet verwonderlijk dat de Chinese middenklasse ook wil skiën. En als de Chinezen niet naar de Alpen kunnen, dan komen de Alpen wel naar China. Op afzienbare afstand van Beijing kan geskied worden. Dat er meestal geen sneeuw ligt, mag geen bezwaar zijn, sneeuw kun je ook maken tenslotte. Tussen de groene heuvels, amper bergen eigenlijk, liggen als plakken kauwgom de kunstmatig opgespoten pistes. Vaak maar een handjevol afdalingen, met maar één of twee liften.

Een Europeaan zou er zijn ski’s niet voor in de wax zetten. Maar het viel de in China wonende Italiaanse fotografe Susetta Bozzi op dat het de Chinezen vooral om het idee van skiën lijkt te gaan. Er zijn ‘German Style’ sleebanen, ‘Russian Style’ berghutten en oorden die beloftevol Dolomiti Mountain Resort heten. Van top tot teen in de laatste skimode gehuld klungelen de veelal onervaren skiërs de lichtglooiende piste af, om daarna snel weer een sigaret op te steken.

Intussen heb je geen seconde de illusie dat je echt in Garmisch-Partenkirchen of de Dolemieten bent. In het afhaalrestaurant eet je tussen hertenkoppen en rendiervellen noedels. En je kunt er gewoon met het gezin een tukje doen – in welke après-skihut in Val d’Isère zie je dat?

Milieuorganisaties maken zich intussen wel zorgen over de Alpine behoeften van de Chinezen. De Chinese milieuorganisatie Friends of Nature becijferde in 2011 dat je van de kunstmatige sneeuw op de (toen zeven) pistes rond Beijing ruim achtduizend huishoudens van water kunt voorzien.

Martine Kamsma