Column

Niet zo’n slimme actie

Bij een ongeluk is de timing natuurlijk nooit gunstig, maar ik had wel heel erg op het verkeerde moment en op de verkeerde plaats een kop koffie op mijn Macbook Pro laten vallen. Op zolder in het huis van mijn moeder in Velp, een dorp waar het als het over computers ging nog 1986 was.

De overbuurman, de bejaarde Evers die een tuinslang kwam lenen, stond opeens ongevraagd zijn deskundigheid en zijn prostaatproblemen met ons te delen.

„Zat er suiker in die koffie?”

Nee.

„Dat scheelt je dan waarschijnlijk veel geld.”

Mijn moeder: „O, gelukkig.”

De door mij gebelde PC-doctoren konden niets garanderen, behalve dat het begon met 168 euro om het apparaat open te schroeven. Omdat leven en werk doorgingen bleef er nog maar een zekerheid over: ik zou naar Arnhem moeten voor de goedkoopste, tijdelijke oplossing.

Dan weet je van tevoren dat je vernederd wordt, want bij tegenslag spuugt de Arnhemmer graag nog even in de open wond. Vroeger dacht ik dat ze dat expres deden, inmiddels weet ik dat het aangeboren is. In de Mediamarkt, een winkel die er in recordtijd in was geslaagd een groot aantal plaatselijke elektronicazaken weg te vagen, werd ik besprongen door een Arnhemmer in een rode bedrijfsblouse die me maar meteen zei dat het natuurlijk niet zo slim was om koffie over een computer te gooien.

„Persoonlijk houd ik dranken en computers graag gescheiden.”

„Misschien is de harde schijf nog te redden”, zei ik.

„Een Apple toch? Dan denk ik dat-ie naar de kloten is. Had je een back-up? Nee? Dacht ik al.”

Dat was ook weer niet zo slim natuurlijk dat ik geen back-up had gemaakt, maar wat helemaal stom zou zijn was als ik nu voor het allergoedkoopste laptopje zou gaan.

„Want als-ie straks niet meer te maken is wil je toch weer een duurdere, dat zie ik aan je snuit. Dan is goedkoop duurkoop, want dan heb er twee. Wel makkelijk als je weer gaat knoeien natuurlijk…”

Ik opperde dat ik hoopte op een wonder waarop de verkoper een passerende collega aansprak.

„Ries, Richard… Koffie over de computer dat is toch einde verhaal, of niet?”

Richard herhaalde de vraag en antwoordde toen totaal onverwacht: „Cola is erger.”

Er was hoop, ik kon ’m wel kussen, maar dat moment ging snel voorbij. Hij zette een doos op de grond en vroeg of ik dat gedaan had, koffie over een computer gooien?

„Niet zo’n slimme actie.”