Het meisje wil een man die wél kan inparkeren

In een van haar columns biechtte Carlijn Vis (1983) een tijdje geleden op dat zij een guilty pleasure koestert. Zij bezoekt regelmatig de huizensite Funda – niet om een koopwoning te vinden, maar om bij mensen naar binnen te kunnen gluren en hun eigenaardigheden op het spoor te komen. Soortgelijke nieuwsgierigheid drijft ook Anna, de heldin van Het marktplaatsmeisje, de tweede roman van Vis. Zij bevredigt haar kijklust op Marktplaats. Het gluren dient bij deze 28-jarige office manager ook een ander doel. Ze hoopt zo, na teleurstellende ervaringen met mannen eindelijk een heuse zielsverwant te vinden. Iemand met leuke meubels, veronderstelt ze, moet zelf ook wel leuk zijn.

Maar in de praktijk valt dat natuurlijk tegen. De gehoopte huwelijkskandidaat heeft dan misschien wel een mooi bankstel of een aardig bijzettafeltje, maar blijkt dan ook ‘een aaneengesloten wenkbrauw’ te hebben, of wc-rollen te kopen van AH Basic – zaken waar de kieskeurige Anna moeilijk overheen kan stappen. De marktplaatsontmoetingen leveren soms droogkomische taferelen op en soms trouwens ook nogal bruuske, eenmalige seks, op vreemde locaties.

Het marktplaatsmeisje moet het vooral hebben van zijn kantoorintriges. Als we al niet wisten dat op elke werkvloer volop wordt gepest, dan wrijft Vis dat er nog wel even in. Eerst zien we de gebruikelijke gezapige episodes rondom het koffiezetapparaat, maar nadat een nieuwe manager is begonnen met ‘het stroomlijnen van de bedrijfsprocessen’, wordt de sfeer snel grimmiger en verandert de aanvankelijk zo gemoedelijke kantoortuin in een slangenkuil. De licht autistische Anna is een gemakkelijke prooi voor samenspannende intriganten en verklikkers. Omdat zij weigert kongsi’s te sluiten en hardnekkig in haar eentje blijft opereren, is haar lot snel getekend.

De roman heeft iets onevenwichtigs; hij balanceert steeds moeizaam tussen vlotte babbel en existentiële nood. Zo is ook het marktplaatsmeisje geen dame uit een stuk. Ze is gereserveerd, maar soms juist ook wel erg toeschietelijk. Ze is punctueel, maar soms ook onbegrijpelijk vergeetachtig. Ze is voortdurend op haar hoede, maar soms ook weer wonderlijk naïef. Toch heeft dit eigenaardige, tragi-komische meisje iets vertederends. Je voelt aan je water dat ze nooit ergens bij zal horen, op hoeveel tafels en stoelen ze ook nog gaat bieden. Tegen beter weten in hoop je dat ze hem toch ooit nog eens zal vinden, de perfecte marktplaatsjongen.