De kleinste details uit noodzaak

Haar liedjes, te horen op Crossing Border, zijn briljant in hun doeltreffendheid

Courtney Barnett Foto V2

Aan pophistorie geen gebrek in het Australische Melbourne, stad van Olivia Newton-John, Kylie Minogue, Crowded House en Nick Cave. Maar hoe zit het met de indiescene in de stad die prat gaat op de meeste poppodia ter wereld? Het valt niet mee om er op te vallen, zegt Courtney Barnett over de bloeiende scene in pubs en undergroundzaaltjes. Ze vindt dat ze geluk heeft gehad, nu ze zich met nog maar twaalf zelfgeschreven liedjes internationaal in de kijker heeft gespeeld.

Tel daar een forse dosis rauw talent bij op, want de songs van haar EP’s I’ve Got A Friend Called Emily Ferris en How To Carve A Carrot Into A Rose zijn briljant in hun doeltreffendheid. Barnett (26) zingt zonder blad voor de mond over haar depressies, onzekerheden en masturberen voor het slapen gaan („goedkoper dan Temazepam”). Haar frisse folkrock met sfeerverhogende galm werd vorig jaar omarmd in Engeland waar Avant Gardener tot een van de songs van het jaar werd verkozen.

Billy Bragg, een van haar helden, roemde de zin voor detail in haar teksten en de durf waarmee ze haar belevenissen met het publiek deelt. In Avant Gardener somt ze omstandig op hoe ze bij het tuinieren wordt overvallen door een paniekaanval en hoe het ambulancepersoneel onder de indruk is van het feit dat ze gitaar speelt. Onzin, zingt Courtney. Jullie redden levens, dát is pas indrukwekkend.

„Al die details in mijn songs zijn uit noodzaak geboren,” zegt ze aan de telefoon vanuit haar Amerikaanse hotelkamer. „Stel je voor dat ik alleen maar zou zingen dat ik aan het tuinieren was, dat ik flauwviel en dat ik door een ambulance werd afgevoerd. Dat zou de kortste song ter wereld zijn geworden! Door alles tot in de kleinste details te vertellen kan ik meer van mezelf laten zien. Ik probeer altijd zo eerlijk mogelijk te zijn in mijn liedjes.”

Haar twee EP’s, verzameld op de compilatie A Sea Of Split Peas, beschouwt ze nog niet als haar echte debuutalbum. Dat verschijnt volgend jaar; een titel is er nog niet. Hoesafbeeldingen tekent ze zelf, hoewel ze zich na twee jaar kunstacademie niet als beeldend kunstenaar beschouwt. Ze verontschuldigt zich voor de hoes van How To Carve A Carrot Into A Rose. „Een vriendin kon heel goed rozen uit een wortel snijden. Mijn tekening is een vereenvoudigde versie. ”

Ze vindt het toepasselijk dat ze op Crossing Border staat, want „grenzen overschrijden is waar ik de laatste maanden het meest mee bezig ben geweest. Ik ben nu al ruim een jaar aan het toeren. De grens die ik nu over probeer te steken is die naar een bestaan als professioneel muzikant. Twee jaar geleden had ik nog niet kunnen dromen dat ik me aan de scene van Melbourne zou ontworstelen. Zelf ben ik niet de meest fanatieke propagandist van mijn eigen muziek, maar toen ik de liedjes eenmaal op internet had losgelaten deden ze het werk voor mij.”