Column

Looking for love

Anouk stal ieders hart in College Tour bij de NTR. Een vrouw die zichzelf bleef voor de tv-camera’s en zich niet slimmer, socialer en vrolijker voordeed dan ze was. Geen gepolijste performance, eerder een demonstratie van het menselijk tekort: we zijn wie we zijn en met die riemen zullen we moeten doorroeien.

Ze bekroonde haar optreden, naast een van vertedering steeds verder inkrimpende Twan Huys, met twee songs van haar nieuwe cd, waarvan de laatste Looking For Love heette. Het was een goede vertolking, maar een nog betere, strakkere versie is op Facebook te vinden.

Daar zingt ze het met het onopgemaakte gezicht van een vrouw die na een eenzame, slapeloze nacht net uit bed is getuimeld en nu voor de spiegel zichzelf treurig toezingt: „Who is the one who protects me from harm/ who loves me and who understands me/ and if it’s not happening anytime soon/ then just fool me.”

Liever bedrogen dan verlaten – de hartverscheurende blues van Anouk.

Ik kende haar werk niet goed en besloot op Spotify wat grondiger te luisteren. Dat viel niet altijd mee. Ze is een goede rockzangeres, van een zekere internationale allure zelfs en met een sterke, hoewel niet aparte, stem. Maar haar cd’s hebben iets stuurloos, ze bevatten nogal wat onbestemde nummers, van clichématige uptempo, zoals haar grote hit Girl, tot de galmende eentonigheid van het songfestivalnummer Birds, dat overigens veel Nederlanders prachtig vonden. Indrukwekkende bluesnummers als Looking For Love kwam ik niet zo vaak tegen.

Ik aarzelde om dit oordeel op te schrijven, per slot van rekening had ik maar een steekproef genomen. Toen beluisterde ik een recente radio-uitzending die dj Giel Beelen met haar maakte. Beelen mocht het begin van enkele nummers van die nieuwe cd Paradise And Back Again laten horen. (De cd is nog steeds niet uit, maar de promotie is al in vol bedrijf.) Beelen zegt tegen haar: „Het is wel weer een typisch Anouk-album, geen peil op te trekken, gaat alle kanten op, maar mooi hoor.”

Kennelijk is die stuurloosheid kenmerkend voor haar werk, en misschien wel voor haar hele leven, als ik alle verhalen daarover – sommige ook door haarzelf verteld – mag geloven.

Die radio-uitzending van Beelen bevatte een stukje eigentijdse dialoog dat ik niemand wil onthouden.

Beelen: „Looking for love...” Anouk: „De rode draad door mijn leven toch?” Beelen: „Ik wil sneaky vragen of jij vrijdag nog naar een basketbalwedstrijd bent gegaan.” Anouk: „Ik heb geen vaste relatie. Ik ben blij dat de kinderen hartstikke lieve vaders hebben. Ik ben nog niemand tegengekomen waarmee ik vast wil uitgaan. Ik vind het allemaal heel erg moeilijk. Ja toch?” Beelen: „Ja.” Anouk: „Looking for love... als het komt dan komt het, het ene moment mis je het erger dan het andere... heb jij dat niet, jij bent toch ook vrijgezel?” Beelen: „Nee, niet meer.” Anouk: „O my gosh, je hebt een scharrel?” Beelen: „Ja... scharrel klinkt meteen zo...” Anouk: „O wat leuk! Ben je verliefd?” Beelen: „Ja, ontzettend.” Anouk: „Wat onwijs leuk voor jou, misschien kan ik dat ook nog eens zeggen.” Beelen: „Ik hoop het niet, die muziek wordt niet beter als ze verliefd zijn.” Anouk: „Twee, drie keer per maand moet ik huilen, maar dat is dan de volgende dag wel weer over.”

Anouk is 39, Beelen 37 jaar. Vroeger had je dit soort gesprekken op jongere leeftijd.