Nooit doordeweeks

Titanen uit de avant-garde van de popmuziek ontmoeten elkaar op Soused, de samenwerking tussen de 71-jarige popveteraan Scott Walker en het Californische noisecollectief Sunn O))). Gezien hun beider reputatie van taaie ontoegankelijkheid is het opmerkelijk hoe benaderbaar de vijf lange tracks van het album uitpakken. Sunn O))) excelleert als gewoonlijk in loeiharde en vervormde gitaarvibraties, meer een natuurverschijnsel dan een rockband. Walker is geen artiest die bleef hangen bij het popverleden. Zijn zang is verheven en abstract, zonder nostalgie naar de weldadige hitmuziek van The Walker Brothers. Zijn stem klinkt luchtiger dan zijn solowerk van de afgelopen twintig jaar, zelfs in de zware onheilspoëzie van ‘Herod 2014’ („she’s hidden her babies away”) en ‘Fetish’, met verontrustende klanken van metaal op metaal. Soms zijn er raakvlakken met een ‘gewone’ metalband in Walkers staccatozang en de venijnige gitaar-riffs. Maar doordeweeks wordt het nooit.