Column

Op Schiphol kan een kind nooit écht verdwenen zijn. Maar toch

Schiphol, anderhalve week geleden. De vlucht had een nog onbekende vertraging, we waren neergestreken op het overdekte terras van de Mediterranean Sandwich Bar, een van de restaurants – ‘een counterconcept’ – die het bedrijf HMS-Host er exploiteert. Een sfeer van bananensmoothies in bakken kruiend ijs, tegen elkaar botsende dienbladen, mensen die op horloges kijken en personeel dat wel sneller wil maar niet sneller kan.

Een meisje in bedrijfskleding waar Adidas-sneakers onderuitstaken, zamelde om ons heen dienbladen en voedselresten in. Ze bleef aan de gang. Bij Mediterranean Sandwich Bar is het heel normaal om gekocht voedsel half opgegeten of onaangeroerd achter te laten, omdat er plotseling naar een gate gerend moet worden, maar het kan ook zijn dat de medewerkers het maar alvast weghalen als je even naar het toilet bent of omdat je vijftig meter verderop even je laatste sigaret aan het roken bent. Moet je maar niet roken.

Er was een kind kwijt, zijn naam was Wesley.

Genoemd naar onze kleinste international, dacht ik, een vooroordeel dat aan vader te wijten was. Een dertiger met een pensje die in volledig Ajax-tenue op reis ging en die van zijn handen een toeter maakte.

„Wesley! Wes!”

Gevolgd door: „God-ver-dom-me!”

Moeder: „Doe effe rustig!”

Vader: „Doe zelf rustig, mens.”

‘Waar gingen die naar toe?’ en ‘Waarom dragen volwassen mensen trainingspakken van voetbalclubs terwijl iedereen weet dat ze daar niet bij spelen?’ – dat soort vragen schoot door me heen. En ‘Wie en waar is Wesley?’ maar daar hield het hele overdekte terras zich inmiddels mee bezig.

Het meisje van de Mediterranean Sandwich Bar werd door moeder bij de arm gepakt. Het meisje merkte relativerend op dat op Schiphol een kind nooit echt verdwenen kan zijn, omdat je er simpelweg niet zomaar uit kan. Moeder eiste dat Wesley werd omgeroepen, maar daar gingen ze bij de Mediterranean Sandwich Bar niet over, bovendien was vader daar zonder omroepinstallatie al mee bezig.

Wesley werd uiteindelijk net op tijd door vader van een rolband gesleurd, waarna het gezin vloekend richting gate vertrok. De aangeschafte stukken appeltaart en glazen bleven onbeheerd achter. Nog voor het meisje op de Adidas-schoenen kon toeslaan werd het voedsel weggehaald door een keurige mevrouw die de vangst een paar tafeltjes verderop triomfantelijk presenteerde aan haar partner. Even later verlieten ze met gevulde buiken de exotische Europese natie die Nederland heet.