De branie van Go Back To The Zoo komt traag op gang

De Nijmeegs/Amsterdamse band Go Back To The Zoo heeft een grillig carrière-verloop: succes met de eerste singles en debuut-cd (2010), uitverkochte clubtours, optredens op Pinkpop en Lowlands. Maar rond de derde cd Zoo, dit voorjaar, ontstond weinig rumoer en op de zomerfestivals ontbrak de band.

Tijdens het eerste optreden van de nieuwe clubtour bleek donderdag de ambivalentie die de groep nu tekent. Enerzijds zijn er de springerige rockliedjes uit de begintijd, met bijbehorende bravoure en ophitsend gedrag. Aan de andere kant is er de nieuwe stijl waarin de nummers breed worden uitgemeten. Bij die laatste hoort een serieuzere houding; de bandleden stonden ingetogen op het podium.

De nieuwe nummers zijn bewerkelijk. Op Zoo worden de instrumentaties opgetuigd met meer loopjes, akkoorden en tussendoortjes dan eerst, maar het effect is eerder log dan dynamisch. Ook live zijn de uitvoeringen uitgebreider, met twee tot drie extra muzikanten op percussie en piano en een extra achtergrondzangeres. Het nieuwe Head Up High kreeg een uitvoerig percussie-intro en gospelachtige koorzang. Het resultaat leek op de stijl van Primal Scream in de jaren negentig.

Zanger/gitarist Cas Hieltjes heeft alles in zich om het publiek voor zich te winnen: een karakteristieke stem met scherp randje en wat branie, die nu echter langzaam op gang kwam. Maar in oudere hits als Electric en Beam Me Up en het nieuwe Milkshake vonden zaal en band elkaar in enthousiasme.