Luister zonder voorkennis klassiek jazz muziek

Klassieke muziek is niet nieuw, maar oud. Oude wijn die in steeds nieuwe kruiken wordt verpakt en zo verrast. Luister naar de Zevende symfonie van Bruckner door Iván Fischer of Mozarts opera Così fan tutte door dirigent Theodor Currentzis en constateer: iets ouds kan extreem nieuw klinken.

Maar echte trends? Dat is lastig. Op zevenmijlslaarzen door het klassieke landschap ploegend, kun je zeggen: Spotify en het herverpakken van oude opnames zijn voor platenmaatschappijen steeds belangrijker, nieuwe opnamen minder. Ander trendje: grote, dure oude ensembles hebben het moeilijk, maar kleine, nieuwe initiatieven schieten als paddestoelen uit de grond. Nog één dan: het inzicht dat het ‘authentiek’, in de stijl van de tijd, uitvoeren van oude muziek misschien wel een illusie is (er duikt toch steeds weer een nieuw traktaat op dat iets anders zegt). En dat muziek vooral moet raken, of wat je hoort nu ‘waar’ is of niet.

Het mag lastig zijn klassiek te verkopen aan nieuwe generaties, maar als mensen zó oud worden, maakt dat niet meer uit. Dan heeft de vergrijzing de toekomst. En hebben nieuwe generaties zoveel tijd zich voor klassiek te gaan interesseren dat de rust die het genre vereist, ook in onze snelle tijd geen probleem meer is. En dan is er nog Spotify, die het met themalijsten (‘voor zaterdagochtend’, of ‘na sex’, of ‘bij een kopje herfstthee’) zoveel makkelijker maakt zonder voorkennis de (klassieke) muziek te ontdekken waar je op dat moment voor open staat.

Mischa Spel