‘Ik ontwikkel ook mezelf dankzij die kids’

Winston Bergwijn

(36) won veel prijzen met zijn muziek. Naast het rappen begeleidt hij muziekstudenten naar een succesvolle toekomst.

Foto Maurice Boyer

Controle

„Pak geen spuiten of naalden van de grond, zei m’n moeder vaak tegen me. Ik groeide op de West-Kruiskade in Rotterdam. Het was de straat van dealers. Op de weg naar school liep ik langs een junkiepand. Daar zag ik spuiten en crackpijpen liggen. De junkies zagen er heel slecht uit, dicht bij de dood. Die junkies hadden de controle over hun leven verloren. Drugs, verslaving en de dood associeerde ik dus al vroeg met elkaar. Voor mij dus geen harddrugs. Een blowtje op z’n tijd vind ik lekker, maar daar blijft het bij.”

Droom

„De deodorantspuitbus was jarenlang mijn microfoon. Thuis in de badkamer stond ik voor de spiegel en deed ik alsof ik rapper was. In mijn gedachten was ik al een succesvol artiest, maar ik wist dat het moeilijk zou zijn om een echte carrière op te bouwen. Ik ging studeren en werkte als supervisor in een callcenter. Toch vergat ik mijn droom niet. Op een zondagmiddag nam ik een track op bij een kennis die beats produceerde. We plaatsten het nummer op YouTube, niet veel later belde platenbaas Kees de Koning van hiphoplabel TopNotch. M’n carrière was begonnen.

Wilskracht

„Met het platencontract op zak werkte ik maandenlang keihard aan m’n debuutalbum, totdat de samenwerking met de producer stuk liep. We hadden onenigheid over zoveel dingen, zowel qua werk als persoonlijk, dat hij besloot dat de tracks niet op het album konden komen. Weg album. Alles werd van me afgepakt. Ik werd depressief, hield de gordijnen dicht, keerde naar binnen. Maar een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik door moest gaan. Met heel veel moeite schreef ik nieuwe tracks. Het album werd een groot succes. Zie je, dacht ik, met voldoende wilskracht heb ik controle over mijn eigen succes.”

Keuze

„Geluk heb je dus in eigen hand, daar geloof ik in. Dat is een grote verantwoordelijkheid en soms is dat zwaar. Er horen moeilijke keuzes bij. Mijn laatste relatie duurde ruim zes jaar. Zij en ik waren gelukkig samen, maar langzamerhand kwam ik er achter dat er iets niet lekker zat. Het was alsof zij afhankelijker van mij was dan andersom. Ik voelde me steeds meer opgesloten in de relatie, ik was niet happy. Toen heb ik besloten om uit de relatie te stappen. De warmte mis ik af en toe, maar ik voel me nu gelukkiger.”

Ontwikkeling

„Mijn studenten op de Herman Brood Academie willen rapper worden. Ik geef ze het vak Discipline. En weet je wat het dope is, ik ontwikkel mezelf daardoor ook. Ik leer van die kids. Van Josbros bijvoorbeeld, een jongen van begin twintig. He got what it takes. Hij inspireert mij doordat hij grenzen verlegt. Als rapper maak ik bijvoorbeeld niet mijn eigen beats, daar heb ik een producer voor. Maar Josbros dacht bij zichzelf: ‘ik kan dat ook leren’, dus hij kocht de apparatuur en kan nu zijn eigen tracks maken. Toen ik dat hoorde wist ik: ‘Dat wil ik ook!’”

Instinct

„Opeens voelde ik een stoot tegen mijn rechterwang. Ik was in de sportschool en stond bij de receptie om te betalen. Ik liep net langs iemand waar een vriend van me wel eens ruzie mee had gehad. Ik groette hem, maar hij zei niets terug. En toen plantte hij z’n vuist in mijn gezicht. Zonder na te denken draaide ik me om en gaf ik hem een klap terug. Ik schrok vooral van mijn eigen reactie, want ik ben tegen geweld. Maar het was iets heel instinctiefs. Blijkbaar zit er toch iets in mij waar ik geen controle over heb.”

Accepteren

„Ik heb een duidelijke mening over de wereld, ook over het gedrag van mensen. Neem bijvoorbeeld mijn jongere broertjes. Ze maken natuurlijk weleens keuzes die ik nooit zou maken. Dan veroordeel ik ze en word ik boos, meestal doordat ze iets doen waarvoor ik ze juist probeerde te behoeden. Dat is niet goed voor de relatie die ik met ze heb. Daarom probeer ik mensen nu vaker vrij te laten, vooral de mensen die ik lief heb. De dingen die ik niet kan veranderen wil ik dus leren accepteren.”