Hasselhoff tegen de Muur

Onlosmakelijk met elkaar verbonden: David Hasselhoff en de Muur. Volgens de acteur zelf was hij zo’n beetje verantwoordelijk voor de Val. Klopt er ook maar iets van?

‘Het is alleen jammer dat er geen foto van mij hangt.” Dat zei de Amerikaanse acteur David Hasselhoff tien jaar geleden na een bezoek aan Berlijn tegen Duitse journalisten. Sindsdien duikt zo nu en dan het verhaal op dat The Hoff vindt dat hij eigenlijk te weinig eer heeft gekregen voor zijn rol bij de Val van de Muur, de hereniging van Oost- en West-Duitsland en de beëindiging van de Koude Oorlog.

Onzin, schrijft David Hasselhoff in zijn autobiografie Making Waves. Maar dat hij invloed heeft gehad op de Val van de Berlijnse Muur, spreekt hij zeker niet tegen.

Maar klopt het ook?

Terug naar de jaren 80, toen de Muur er nog gewoon stond. David Hasselhoff was al een beroemd acteur. Niet vanwege het iconisch rode zwembroekje van Mitch Buchannon – Baywatch werd pas begin jaren 90 een hit – maar door Knightrider, de serie met de pratende auto KITT.

Het succes van Knightrider probeerde Hasselhoff aan te grijpen om zijn jongensdroom waar te maken: een carrière als rockster. Hij zong duetten met zijn tegenspeelster, in de serie werden de nummers gebruikt en tijdens zijn optredens speelde KITT een centrale rol.

Wie de beelden terugkijkt begrijpt waarom de nummers niet aansloegen. In een zwart hemdje, en met zweetbanden om zijn armen, tolt hij luchtgitarend over het podium. In ‘Night Rocker’ („There’s something about the night, it feels so right”) probeert hij zo sexy mogelijk over het podium te kruipen. En als hij wel een gitaar om zijn nek heeft, gebruikt hij hem niet.

Alleen in Duitsland waren ze wél gevoelig voor zijn schlagerachtige rocksound. En begin 1989 zag producer Jack White een prachtige kans voor Hasselhoff om eens een echte hit te scoren.

Berlijn werd al 28 jaar lang gescheiden door de Muur en de roep om Freiheit klonk steeds luider. White bouwde voor Hasselhoff de Duitse jaren-70-hit Auf der Strassen nach Süden om naar ‘Looking for Freedom’, een schot in de roos. In het voorjaar van 1989 stond David Hasselhoff in Duitsland acht weken lang op nummer één.

En dit is waar feiten en fictie uit elkaar beginnen te lopen. Of tenminste, waar we alléén de herinneringen van Hasselhoff hebben. Zo beschrijft hij in zijn autobiografie hoe een Oost-Duits meisje in tranen van geluk uitbarst als hij haar zijn cd geeft en zegt „hier, kan je een beetje van vrijheid proeven”. En tijdens een concert in Berlijn bouwt hij de Berlijnse Muur na op het podium. De beelden zijn niet terug te vinden, maar volgens Hasselhoff geeft hij voor een uitzinnig publiek alvast het goede voorbeeld door met KITT door de muur heen te rijden.

En een paar maanden later, concludeert Hasselhoff in zijn boek, stonden mensen delen van de Berlijnse Muur weg te hakken, terwijl ze zijn nummer zongen:

I’ve been looking for freedom / I’ve been looking so long / I’ve been looking for freedom / Still the search goes on

Ook die beelden ontbreken. Op Oudejaarsavond 1989 werd Hasselhoff door een tv-show uitgenodigd om nog één keer zijn hit te zingen. Die beelden van Hasselhoff, gekleed in een leren jasje met knipperende lampjes in een hoogwerker bij de restanten van de Muur, duiken de laatste jaren regelmatig op.

Tegenwoordig is David Don’t Hassle The Hoff een cultfiguur, en dat verkoopt. Toen er vorig jaar sprake van was dat een van de laatste overgebleven delen van de Berlijnse Muur moest plaatsmaken voor appartementen, werd Hasselhoff door een actiegroep ingevlogen. Wereldwijde media-aandacht volgde.

Madame Tussauds plaatste afgelopen week een wassen beeld van The Hoff bij de Brandenburger Tor, als pr-stunt. En National Geographic kwam met de documentaire Hasselhoff vs. The Berlin Wall.

Uiteraard is de Berlijnse muur niet door Hasselhoff gevallen. En of je Looking for Freedom hét anthem van de Val van de Muur kan noemen is ook maar de vraag – al maanden voor de Val was het nummer uit de hitlijsten verdwenen.