Column

Bejaardenindustrie

Had wel een beetje te doen met die staatssecretaris Martin van Rijn, wiens vader de klok had geluid over Martin zijn moeder bij wie in een woonzorgcentrum de urine af en toe over de enkels klatert. Diederik Samsom zet met enige regelmaat geheel vrijwillig zijn gehandicapte dochter in om binnen zijn zieltogende partijtje te redden wat er te redden valt, maar Martin kreeg zijn dementerende moeder dankzij papa zomaar opeens ongevraagd op zijn bordje. Heel moedig toog hij naar Jeroen Pauw om te discussiëren met een vriend van zijn vader wiens vrouw in hetzelfde tehuis zit weg te kwijnen. En toen? Toen ging Martin volledig de mist in en kwam daar ook niet meer uit. Wat er fout ging? Hij bleef politicus. Begon een slap verkiezingspraatje. Dat dit probleem zijn inspiratie was geweest om de politiek in te gaan. Bij ons thuis zochten we allemaal een teiltje om te kotsen. Zagen wel dat Martin zijn haar goed zat. En zijn stropdas zat ook keurig recht.

Wat hij had moeten doen? Gewoon op televisie moeten vertellen dat hij zijn baas Rutte had gebeld om te zeggen dat hij de komende tien dagen niet op zijn werk zou verschijnen. Domweg omdat er een levensgroot familieprobleem was. Zijn demente moedertje zat in haar eigen gezeik en daar moest met spoed iets aan gedaan worden! Wat? Of een ander huis zoeken of binnen dat verzorgingshuis orde op zaken stellen. Hoe? Weet ik veel? Ruiten inkinkelen, directie uit hun dertigste overleg trekken en een emmer ijswater over hun botte koppen gooien, hardrockmuziek uit de speakers laten schallen. In elk geval wakker schudden. Maar die brave Martin kwam niet verder dan een zeikerige quote over inspiratie om de politiek in te gaan. Trut.

Dat Haaglanden, een of andere idioot grote moloch waar dat tehuis onder valt, was in eerste instantie te laf om zelf te komen. En ik begreep dat ze die leuke meneer Oude Nijhuis, de vriend van de oude Van Rijn, hadden aangeraden niet naar Pauw te gaan. Deze meneer vertelde later dat de staatssecretaris vlak voor de uitzending ook nog even een bondje had willen sluiten. Daar was die ouwe terecht niet op ingegaan. De volgende dag kwam er wel iemand naar Pauw, om precies te zijn de voorzitster van de raad van toezicht, en die had overduidelijk een lijstje van de directie van Haaglanden meegekregen. Ze wilde niet in debat omdat het anders welles-nietes zou worden. Wat ze vertelde? Het viel allemaal wel mee! Het tehuis had zelfs twee prijsjes gewonnen. Meneer Van Rijn en zijn vriend waren wat emotioneel geweest.

Even dacht ik dat die zorgreus gewoon een van de demente patiënten op ons had losgelaten. Tot ik begreep dat deze mevrouw de ethica Heleen Dupuis was en in de Eerste Kamer zit. Dit is een van haar vele schnabbels. In die kringen heten schnabbels nevenfuncties. Als je op internet ziet wat ze allemaal doet, vraag je je af wanneer de schat in vredesnaam haar nageltjes lakt. Het ene na het andere erebaantje vliegt je om de oren. Zo’n keurige chronisch bijbeunende vergadertijgerin. Meer banen dan Schiphol. Ze maakte het bij Pauw nog tien keer bonter dan Martin van Rijn de avond ervoor. Het was genant. En in een keer zie je hoe zo’n wereldje in elkaar steekt. Die Dupuis zit daar omdat ze warme contacten in politiek Den Haag heeft, maar ze weet van haar santé niet af. Niks onafhankelijke raad van toezicht. Gewoon spreekbuis van de directie van een bedrijf dat in demente bejaarden handelt en 2,8 miljoen winst maakt. Plus dat het dertig miljoen in kas heeft. Gezien dat saldo is het duidelijk dat Henk Krol nog niet bij deze oudjes langs is geweest. En dan schijnt dat Haaglanden nog een van de kleintjes binnen de sector te zijn. Binnenkort worden bij die zelfde club op alle bedden webcams gericht en kijkt iemand in een centrale in Schiedam of er geen oudje uit bed geflikkerd is. Verzonnen? Nee. En de ethica mevrouw Dupuis is ongetwijfeld al akkoord. Mensen die tegen dit plan zijn, zijn te betrokken en daarom te emotioneel. Waarom leggen we onze bejaarden eigenlijk niet op roosters? Net als de varkens. Dat de stront vanzelf wegspoelt.

Tijd voor revolutie? Ja! Wanneer? Nu!