Surinaams chillen onder een lelijke parkeergarage

Foto Olivier Middendorp

Hip, hipper, hipst. De Waterkant vestigde meteen na de opening deze zomer zijn reputatie. Hier ben je als jongere, en tegenwoordig is dat een rekbaar begrip, precies op je plek. Iedereen kwam massaal naar het grote terras aan het water om te eten en drinken. Reserveren kon en kan niet, dus wachten was net zo vanzelfsprekend als de zon die nooit ophield met schijnen.

Dat deze plek ontdekt werd, is de verdienste van de eigenaren die achter de spuuglelijke parkeergarage van Q-park aan de weinig fraaie Marnixstraat grote mogelijkheden zagen. De mannen, een is half-Surinaams en de ander heeft een Surinaamse vriendin, wilden een Hollandse variant op een door hun geliefde plek in Paramaribo aan de rivier. En inderdaad, de zaak doet tropisch aan: een grote, eenvoudige bar, simpele tafeltjes, allemaal opgetrokken in het groen van onrijpe mango’s, gele en groene tl-balken aan het gekleurde plafond en buiten dus dat gigantische terras aan het water. Tel daar bij op de menukaart met veel Surinaamse gerechten (zoals saotosoep, roti en bananencake), rum, Parbobier, huisgemaakte orgeade, kokoswater en – ja, natuurlijk – ook Fernandes. De sausjes en bijgerechten komen in plastic wegwerpbakjes op tafel, het brood in een plastic mandje, zoals dat daar ook gaat bij simpele eettentjes. De Waterkant is zo’n simpele eettent.

Echte voorgerechten zijn er niet, dus kiezen we uit de snacks: dirty duck red curry springrolls (5,50) en brood met knoflookdip (4,50). De springrolls zijn pittig en behalve met malse eend ook met kouseband en zoete aardappel gevuld, erg lekker. Het brood met de dip is prima.

Als hoofdgerechten komen vegetarische roti (12,50) en Jamaicaanse jerk ribs (16,50) op tafel. De roti is gevuld met pompoen, aubergine, kouseband en masala-aardappel en er komt een kerrie-ei, zuur, tomatensambal en Madame Jeanette (peper) bij. Al met al is het een goed gekruide rol, een gebalanceerd geheel, en vlees of kip wordt helemaal niet gemist – zoals het hoort bij een goed vegetarisch gerecht. De Jamaicaanse jerk ribs zijn ingesmeerd met een marinade van Caribische kruiden en hete pepers en daarna op de grill gelegd. ‘Jerk’ is een kooktechniek, afgeleid van de Afrikaanse en Arawak (Indiaanse) keuken, waarbij het vlees door het (langdurig) marineren behalve pittig ook mals wordt. Er wordt een groot bord met vier enorme ribs voorgezet, zo groot zag ik ze zelfs in Amerika niet. Niet echt een smakelijke presentatie, zo’n berg vlees, en na twee ribs hou ik het al voor gezien. Het is best lekker, behoorlijk pittig en het vlees is ook mals, maar de ogen zijn groter dan de mond en ik blokkeer door de hoeveelheid. Weggooien is uit den boze, gelukkig wil de keuken de overgebleven ribs voor me inpakken. Om me heen werken hongerige studenten de ribs wel moeiteloos weg, maar ik had beter de (hele) Canadese kreeft (24,50) kunnen nemen. Of de beefburger. Of de farmer chicken. Consequent Surinaams is de keuken dus niet, Noord-Amerika blaast ook een partijtje mee.

Bij de meeste hoofdgerechten worden handgesneden luie wijvenfriet (in de schil) geserveerd, beter dan de meeste friet die ik de afgelopen tijd voorgeschoteld kreeg. De coleslaw is ronduit saai, dat kan echt beter en de sausjes zijn ook voor verbetering vatbaar. Ik vermoed dat ze niet zelfgemaakt zijn en, ook al is het eenvoudig hier, dat is een gemiste kans.

We proberen de huiswijnen: een witte Colombard uit de Gascogne (4,-) en een rode Merlot (4,-) uit de Pays d’Oc, prima wijnen, alhoewel de Merlot amper opgewassen is tegen de stevige smaak van de ribs.

De toetjes van de Waterkant zijn niet zelfgemaakt, maar bij verschillende leveranciers ingekocht. Zo is er een dame die smakelijke bananencake (4,-) bakt en levert De IJsmakerij biologisch ijs (6,50 voor drie smaken). Een goede oplossing voor restaurants die de (personeels-)kosten laag willen houden.

De herfst is inmiddels een feit, hoe zal de Waterkant de winter door komen? Binnen is het humeur zonnig, de bediening erg aardig en het eten dusdanig pittig gepeperd dat de kou nog wel even op afstand blijft. De sfeer is warm en relaxed, dus dat ik een pietsie ouder ben dan de meeste andere gasten, kan niemand deren. Da’s ook chill.