Column

Selfie van de meisjes van Ivo en van Joop

Chantal Blijft Slapen (RTL4), bijHalina Reijn.

Vol verbazing bekijkt Chantal Janzen de foto’s die bij Halina Reijn thuis op een plank staan. Goh, hippieouders, dat is toch echt wel even wat anders! „En die foto, is dat je oma?”, wil Chantal weten. „Nee joh, dat is Andy Warhol!”

Het zou een perfecte samenvatting zijn van de kloof tussen hoge en lage cultuur, die beide actrices ieder op hun eigen wijze proberen te overbruggen. Maar het kan ook een zorgvuldig in scène gezette vorm van zelfspot zijn. Het is immers duidelijk dat er in de nieuwe realityshow Chantal Blijft Slapen (RTL4) heel veel geacteerd wordt.

Het format speelt leentjebuur bij tal van verwante programma’s. Dat de ene BN’er een paar dagen meeloopt met de ander, dat zagen wel al in Jouw Vrouw, Mijn Vrouw VIPS (RTL4) en de zonder crew gedraaide intimiteiten in De Week van Filemon (BNN). Het bij elkaar blijven slapen in dezelfde ruimte leidt in 24 Uur Met (VPRO) al vele jaren tot verrassende confrontaties. En het voorbespreken van de hoofdpersoon met de taxichauffeur is een van Andries (EO) gejatte gimmick.

Wat dit programma uniek moet maken, tot op zekere hoogte met succes, is de ironie van ‘Chantie’, zoals haar goede vriend Carlo Boszhard haar consequent noemt. Bij hem thuis trekt ze een poezenpakje aan. Hij doet voortdurend nukkig en geïrriteerd, maar ook dat kan allemaal spel zijn. Kijk maar eens hoe goed imitator Boszhard in Maestro (AVROTROS) de indruk kan wekken dat hij een symfonieorkest naar zijn pijpen laat dansen.

Televisie is nep, dat weet tegenwoordig een kind al. Chantal en Halina liggen nog in diepe rust, als de stylist Pascalle hen wreed wakker belt. Gelukkig is de cameraploeg ook op de bank blijven slapen om te registreren hoe Halina de deur voor haar open doet.

Het draait in zo’n programma om de snedigheid van woord en beeld. Wat je moet onthouden is de selfie van twee dames in bed en het tegen elkaar opbieden op de rode loper wie van beiden het minste ondergoed draagt.

Wat mij vooral interesseert is de miscommunicatie tussen een protegee van Joop van den Ende en een van Ivo van Hove. Chantal snapt maar niet waarom zo’n leuke vrouw als Halina nog geen man heeft. Gaat ze dan nooit daten of zo? Halina moet lachen, want die term zegt haar niet zo veel. In de veramerikaniseerde wereld van de commerciële tv wordt daten als een zaak van leven en dood gezien. Wie daar niet aan meedoet is heel erg zielig.

Wat ook heel erg opvalt is dat uit zo’n weinig spontaan verlopend amusementsprogramma van diva’s onder elkaar (zie ook de avonturen van Geer & Goor) de emotie praktisch is weggesneden of tot groteske vormen is verheven, terwijl in elk helpprogramma de lagere kaste van niet-BN’ers aan de lopende band hete tranen plengt.

Voor de beste emotietelevisie van dit jaar moet je dan toch weer bij de NPO zijn. In Over Mijn Lijk (BNN) heeft presentator Patrick Lodiers het bijna net zo moeilijk als de vijf jonge hoofdpersonen die nog maar kort te leven hebben. Er valt weinig aan te ontdekken dat onecht voelt, of in scène gezet. „Vuile matennaaiers!”, roept Sylvia als haar vriend ook in Parijs blijkt rond te lopen om haar ten huwelijk te vragen. Ze meent het niet. maar het gevoel klopt wel.