Leve het negeren van berichtjes

Arjen van Veelen bekijkt elke vrijdag waar we ons deze week over opwonden op sociale media. Deze week: Whatsapp.

Wat is erger dan het vermoeden dat iemand je negeert? De wétenschap dat iemand je negeert. Die optie voerde berichtenservice WhatsApp woensdag in. Voortaan verschijnen twee blauwe vinkjes als iemand je berichtje heeft gelezen. Van die blije, Ik Kies Bewust-vinkjes. Maar de 900 miljoen gebruikers waren niet blij. Want je kan iemand niet langer ongezien negeren. Die persoon krijgt daar nu afschrift van. Drama!

We leven in een tijd dat je berichtjes stante pede moet beantwoorden. Elk appje heeft de urgentie van de buzzer van een trauma-arts; meestal gaat het om nieuw wc-papier. Als iemand na 7 seconden nog niet antwoordt — het is nú in de aanbieding —, betekent dat waarschijnlijk: ze heeft een ander. Na 30 seconden nog geen repliek? Dan weet je het zeker. Of ze is ontvoerd door buitenaardse wezens. Na vijftien minuten radiostilte geldt: o, wacht, ze zit natuurlijk op de fiets.

Waarom bel je niet als er geen antwoord komt? Bellen is eng. En waarom zou je iemand ongezien willen negeren? Vreemde behoefte. ‘Ik vind je onbelangrijk, maar durf je dat niet te zeggen’. Chatten is praten voor bange mensen. Grappig hoe verlegen de mensheid nog altijd is.

En we zijn egocentrisch. Als dat groene bolletje zegt dat iemand available is, betekent dat niet: voor jou. Misschien is die ander inderdaad ontvoerd door aliens. Maar we denken: ‘Oh, dus je hebt wel tijd voor aliens, MAAR NIET VOOR MIJ’. Al die vinkjes en bolletjes drijven ons tot waanzin, in onze zoektocht naar zijnsbevestiging.

Ik leerde deze week pas dat je die ‘laatst gezien’ functie kunt uitzetten. Maar met die blauwe vinkjes kan dat niet. Die zijn natuurlijk bedoeld om je een schuldgevoel te geven als je zwijgt. Whatsapp is eigendom van Facebook, en dat wil ons aan de praat houden. Maar we moeten leren zwijgen.

Zijn er nieuwe vinkjes nodig? Rode voor: ik las je bericht maar ik haat je? Roze voor: ik las je bericht, ik hou van je, maar juist daarom duurt het even, want ik componeer een liefdesepos in dactylische hexameter? Allemaal lapwerk. Het beste is te kappen met het waanidee dat je moet antwoorden. Als puber las ik een Frans toneelstuk waarin de hoofdpersoon over haar geliefde zei: ‘Ik wil dat hij denkt dat ik dood ben als ik vijf minuten te laat kom.’ Dat lijkt me nog steeds een prachtig uitgangspunt, voor de liefde dan, niet voor nieuw wc-papier.