Stap nou eens over die drempel van volwassenheid heen, man! Je bent 32!

Een held, zo leert de scenarioschrijver, heeft een motivatie, of zoekt er één. Breek je met die regel, dan maak je arthouse. Verfrissend dat regisseur Michiel ter Horn (31), nu de Nederlandse romantische komedie zo succesvol is, in Aanmodderfakker brutaal met de genregels speelt. De film kreeg Gouden Kalveren voor beste film, acteur en scenario. Toch is hij niet helemaal geslaagd. De doffe, botte kindman Thijs mag dan een held van deze tijd zijn, aan het eind boeit het niet of hij slaagt of faalt. Je bent het liefst gewoon van hem af. Eeuwig student Thijs (32) is zo’n type dat verkrampt op de drempel van de volwassenheid staat. Op een gegeven moment wordt zoiets zielig. Dat weet Thijs zelf ook wel: zijn leven is een vreugdeloze routine. Sloom baantje bij Mediamarkt, bier, sigaretten en ’s ochtends ontwaken met zijn wang op het toetsenbord. Hij deelt een morsig studentenhuis met de slons Walter, heeft een lade vol ongeopende aanmaningen en rijke ouders die studiegeld blijven sturen. Hij is een jochie dat zich tegenstribbelend laat pamperen door zijn bazige moeder en zijn op hem kankerende zus. Tot de zestienjarige Lisa opduikt. Ze is intelligent, ambitieus en een beetje mal, wil naar Oxford en speelt mondharp. Ze ziet wel iets in Thijs.

Ter Horn en scriptschrijver Anne Barhoorn zijn een verrijking voor de Nederlandse film, maar hoewel de film veel sterke scènes en dialogen bevat, klikt het net niet samen tot iets voortreffelijks. Daarvoor is het te zelfbewust ironisch.

Zo haalt Aanmodderfakker de conventies van de romkom iets te zelfbewust overhoop. Het stramien: liefde, terugval, zelfinzicht en ‘run for love’: de held of heldin, bevrijd van zijn blokkade, zet het tenslotte op een hollen als zijn geliefde uit zijn leven dreigt te verdwijnen. Ter Horn speelt zo openlijk met die regels dat je aan identificatie met de helden niet toekomt. Daardoor laten Thijs en Lisa je ook onverschillig: bij de run for love hoop je dat de nurkse, kinderachtige Thijs te laat komt. Je gunt Lisa iets beters. Het elastiek is te ver opgerekt, de emotionele spankracht is eruit. Ter Horn bekijkt het menselijke gedoe nu wel erg afstandelijk.