Minutenspel na 15.000 kilometer zeilen

Na een uiterst spannende race wint Abu Dhabi de eerste etappe, voor Dongfeng uit China. Brunel eindigt derde.

De ‘Azzam’ uit Abu Dhabi die gisteren als eerste in Kaapstad aankwam. Foto AP

Ruim 15.000 kilometer zeilen, vijfentwintig dagen op de oceaan. Na een adembenemend slot bereikten de eerste twee boten in de Volvo Ocean Race gistermiddag de finishlijn bij Kaapstad: eerst ‘Azzam’ uit Abu Dhabi, in zijn kielzog het Chinese Dongfeng. Het verschil na de reis vanuit Alicante: twaalf minuten – nog geen twee kilometer.

Het Nederlandse Team Brunel, van schipper Bouwe Bekking, kreeg de Tafelberg ruim vier uur later in zicht en werd derde. De rest van de vloot van zeven boten liep grote achterstanden op. Zij worden vandaag of zelfs pas morgenochtend in de haven van Kaapstad verwacht. Met name de Zweedse vrouwenboot van SCA, met de Nederlandse Carolijn Brouwer aan boord, heeft de laatste tien dagen grote achterstand opgelopen. Het Deense Team Vestas Wind, met de Nederlandse navigator Wouter Verbraak, werd vandaag rond het middaguur aan de finish verwacht.

Voor de twee koplopers waren de laatste dagen zenuwslopend geweest. Met de hete adem van het Chinese Dongfeng in de nek had de schipper van de boot uit Abu Dhabi, de Brit Ian Walker, de laatste 48 uur voor de finish niet geslapen. Geen moment had hij het gevoel gehad dat de Chinese boot de strijd had opgegeven, in tegendeel. Des te groter was de opluchting toen hij tergend langzaam over de finish voer, met nauwelijks wind. „Ik had het niet verwacht, maar ik ben behoorlijk emotioneel”, zei hij tegenover de organisatie van de oceaanrace. „De laatste uren hebben ze alles geprobeerd”, zei hij, doelend op Dongfeng.

De uitslag is opvallend, in het licht van de geschiedenis van de beruchte oceaanrace, die van oudsher wordt gedomineerd door traditionele zeillanden als Engeland, Frankrijk, Nederland, Australië en Nieuw-Zeeland. Abu Dhabi en China hebben geen geschiedenis met de race, maar zoals in zoveel sporten zijn de ambities in beide landen ook met het professionele zeilen enorm.

In de huidige race is het aantal zeilers uit de Emiraten (één) en China (twee) nog uiterst beperkt. De boot ‘Azzam’, gesponsord door de overheid van Abu Dhabi, wordt vooral gevaren door Britten, Australiërs, een Nieuw-Zeelander en een Ier. Het racejacht Dongfeng, vernoemd naar een Chinese vrachtwagenfabrikant, is vooral een project van Franse topzeilers die ontwikkelingswerk voor de sport verrichten. Schipper is Charles Caudrelier, met Groupama winnaar van de race van 2011-2012.

Overigens is zo’n internationale bemanning eerder regel dan uitzondering in de Volvo Ocean Race: ABN Amro I won de editie van 2006 zonder ook maar één Nederlandse zeiler aan boord.

Voor Walker en zijn ‘Azzam’ (Arabisch voor ‘vastberadenheid’) was de etappezege ook een persoonlijke overwinning. In de oceaanrace van drie jaar geleden moest de Engelsman al in de eerste nacht van de eerste etappe terug naar Alicante nadat zijn mast was gebroken in een storm op de Middellandse Zee.

Deze keer verliep de race bijna vlekkeloos, al bleef hij tot de laatste mijl nerveus. Maar Walker en zijn ervaren bemanning lagen de eerste etappe veruit het langst op kop.

De meeste dreiging leek van Brunel te komen, dat als tweede de evenaar bereikte, met een forse voorsprong op de rest. De laatste week leek het er even op dat Brunel voor een stunt zou gaan zorgen, toen Bekking in de Zuidelijke Oceaan na een wekenlange jacht de leiding overnam van de boot uit de Emiraten.

Maar Bekking en zijn zeer ervaren navigator, de Australiër Andrew Cape, kozen voor een te zuidelijke route in de hoop op meer wind. Die inschatting pakte echter volledig verkeerd uit. De verwachte wind bleef uit en Brunel verloor in één nacht vijftig zeemijl (bijna honderd kilometer) – en de kans op de eindzege in de eerste etappe.

Toch genoot Bekking, bezig aan zijn zevende race rond de wereld, van de aankomst in Kaapstad. „Het blijft de mooiste baan van de wereld”, zei hij onderweg naar de finish. „Er zijn dingen die beter kunnen, dat weten we. Maar het belangrijkste is dat we allemaal maten zijn. Als het een keer tegenzit zijn we een van de sterkere teams. Dat ga je zeker later in de race merken.”