Geinige babbel op het Binnenhof

Voor het wegzinkt in de vergetelheid wil ik graag nog even stilstaan bij een voorval in de politieke journalistiek van afgelopen week. Het ministerie van Financiën maakte bekend dat vijf tot zes miljoen Nederlanders volgend jaar een naheffing van 300 tot 750 euro krijgen als gevolg van een rekenfout door de Belastingdienst. ‘Ophef in politiek Den Haag’, aldus het NOS Journaal. „Ja, dat is onaangenaam voor belastingbetalers”, sprak staatssecretaris Wiebes. Het klonk alsof hij zelf geen belastingbetaler was, maar zich zoveel mogelijk in het lot van deze groep had ingeleefd.

Nadat de ‘belastingbetaler op straat’ en een deskundige aan het woord waren geweest, schakelde het NOS Journaal over naar Haagse correspondent Ron Fresen. „Ron, hoe heeft dit kunnen gebeuren?” wilde Rob Trip weten. Let wel: hoe. Door de stijgende tijdsdruk komen journalisten vaak al amper meer toe aan wat, laat staan hoe, maar van dat woord, en de bijbehorende pretentie, kunnen zij maar moeilijk afscheid nemen. Ron Fresen had een uur nadat die rekenfout bekend werd natuurlijk geen flauw benul hoe het gebeurd was, dus hij deed wat zulke correspondenten altijd doen: vertellen wat er gezegd is. „Iemand uit kabinetskringen vertelde mij vanmiddag dat het allemaal erg ongelukkig uitpakt”, sprak hij. „En, werd erbij gezegd, shit happens.” Fresen was echt in zijn nopjes met deze quote, dat zag je aan hem, hij lachte, en Rob Trip lachte met hem mee. ‘Shit happens’, dat is leuk, dat is lekker informeel, dat is de taal van de straat, precies zoals de NOS het tegenwoordig graag wil, dat ‘spreekt de mensen aan’.

W ie sprak hier? Was het een officiële reactie van het kabinet? Het commentaar van een omstander? Fresens eigen mening? Nee, dit was gezegd door ‘iemand uit kabinetskringen’. Dat kunnen letterlijk honderden mensen zijn. Chauffeurs en bodes, behoren die ook nog tot ‘kabinetskringen’?

Dus: de belastingdienst maakt een kapitale fout, de belastingbetaler schakelt de publieke omroep in om te horen hoe het gebeurd is, en het antwoord, bij monde van een anonymus, luidt: shit happens. Een stupide dooddoener die Fresen grijnzend uitserveert. Je schuift aan in een sterrenrestaurant, je bestelt het duurste menu en de ober keert terug met zo’n piepschuimen doosje van McDonalds. Toen Lucky-TV deze Fresen een tijdje geleden als clown opvoerde, compleet met rode neus en verbaasde Bassie-ogen, maakte het een profetische grap. De journalistiek als totale parodie van zichzelf.

E en andere Binnenhofwatcher die zijn werk niet erg serieus lijkt te nemen is Kees Boonman, van AVROTROS. Onlangs vertelde hij op Radio 1 over de problemen van de PvdA. Die partij staat al geruime tijd op 17 zetels in de peilingen. Altijd nog beter dan verder wegzakken, zou je zeggen, maar dat was volgens Boonman een misverstand. „Kijk, ze stijgen niet in de peilingen, maar ze dalen ook niet, en dat is het ergste wat een politieke partij kan overkomen. Er zit geen leven meer in!” De politieke partij als intensive care-patiënt. Alles beter dan die rechte vlakke lijn, want ja, dat is het einde.

„Is er paniek?” wilde de presentator weten.

„O ja, er is paniek.”

„Hoe weet je dat?”

„In dit soort situaties is er altijd paniek. Dat hoef je niet te checken, dat weet je gewoon.”

De Boonmannen en de Fresens lopen niet rond op het Binnenhof om erachter te komen wat er gebeurt, maar om inspiratie op te doen voor hun geinige babbeltje. Wat je hoort is haat. Minachting en haat. En die komt maar zelden van één kant.