Dit had ik niet willen missen

Na een goed gemaakte toets stapte ik in Den Bosch de trein om 11.20 uur naar Nijmegen in, die om 11.26 uur zou vertrekken. Ik kon nog net een plekje vinden en omdat er een jongen voor mij opstapte om bij zijn vriend te gaan zitten, kon jij voor mij plaatsnemen.

In dezelfde tijd kwam er een oude man langs die ik een plek aanbood. Uiteindelijk ben ik blij dat hij „Nee dankjewel, ik hoef maar een klein eindje”, zei, want dit had ik niet willen missen.

De hele reis keken we elkaar af en toe stiekem aan en elke keer als dit gebeurde, voelde ik me goed en begonnen we te lachen. Je maakte me verlegen, ik durfde niks te zeggen!

Toen je de trein uitstapte in Wijchen, zei je „Veel plezier nog!” En ik antwoordde met een idioot „dankjewel!”. Ik had natuurlijk veel meer moeten zeggen en op z’n minst om je naam kunnen vragen. Buiten de trein keek je me nog lachend aan en verdwenen was je.