De Pont des Arts hangt te vol met liefdessloten

N adat dit voorjaar een deel van de balustrade van de Pont des Arts naar beneden was gekletterd, riep de gemeente Parijs toeristen op niet langer hun hangsloten aan de brug te bevestigen. De brug dreigde onder het gewicht van de ‘liefdessloten’ te bezwijken.

Maar dat nieuws was niet doorgedrongen tot Nashville.

Daar trouwde Michael Payne vorige week met Katie Appel. Zij wilde geen cadeaus uitwisselen. „Maar je weet hoe dat met vrouwen gaat”, zegt Michael, zich tot mij wendend op de Parijse brug. „Vrouwen willen echt wel iets, weet je.”

Dus op het vliegveld van Tennessee, vlak voor de huwelijksreis zou beginnen, bood hij haar een hangslot aan. „Gewoon zo’n goedkope”, zegt hij verontschuldigend, een misprijzende blik van Katie negerend. „Ik hoorde van deze oude traditie en dacht: echt iets voor ons, je liefde bezegelen in de stad van de liefde.”

Ik tref de twee op een stralende herfstochtend onhandig klungelend met het hangslot. Ze hebben hun namen en de datum van vandaag erop gekrabbeld, maar er is geen plek meer op het slot te bevestigen. Een deel van de balustrade is vervangen door houten platen, die inmiddels vol graffiti zitten. Op de plaatsen waar het hekwerk is hersteld , is plexiglas bevestigd om nieuwe sloten te voorkomen.

„Het ziet er iets minder romantisch uit dan ik had verwacht”, erkent Michael. Katie beaamt dat. Om hen heen kampen andere geïrriteerde paartjes met hetzelfde probleem: waar moeten de sloten aan worden vastgemaakt?

N iemand trekt zich iets aan van de waarschuwingsteksten (‘Our bridges can no longer withstand your gestures of love’) of van de deze zomer gelanceerde campagne om de liefde voortaan met een Parijs’ selfie te bezegelen. Straatverkopers en boekenstalletjes langs de Seine hebben de sloten nog altijd op voorraad. „Goede business”, zegt een verkoper uit Bangladesh.

En een relatief recente business. Want zo oud is de ‘traditie’ helemaal niet. Het gebruik zou in 2008 zijn komen overwaaien uit Italië, waar de film Ho voglia di, van een jaar eerder, jonge koppels inspireerde om sloten aan de Ponte Milvio in Rome te hangen. Ook vandaag is een filmploeg in de weer, uit China deze keer. Twee jonge acteurs kijken elkaar lang diep in de ogen, voordat ze leunend tegen de vieze sloten een sigaret aansteken. „Le pont d’amour”, de liefdesbrug, noemt een productiemedewerker de 155 meter lange overgang tussen het Louvre en het Institut de France.

D e gemeente Parijs schat dat inmiddels 700.000 sloten aan de brug bevestigd zijn en zit met een duivels probleem: de populairste toeristenstad van Europa wil zich niet de woede van de jeugdige bezoekers op de hals halen, maar vindt wel dat er iets moet gebeuren om sloop van het erfgoed te voorkomen. „Parijs wil natuurlijk wel de hoofdstad van de liefde blijven”, zei een wethouder deze zomer. Hij beloofde een „creatieve oplossing”.

Maar de poging tot ‘sensibilisering’ van de toerist, zoals de stad het noemt, hebben nog weinig uitgehaald. De trend rukt zelfs op. Aan alle bruggen over de Seine zijn intussen sloten te vinden. Zelfs in mijn eigen rustige buurtje, rond het Canal Saint-Martin, zijn sinds deze zomer steeds meer koppels te vinden die aan een van de bruggen bij de sluizen een hangslot bevestigen en vervolgens met veel ceremonieel de sleutels voor mijn deur in het water gooien.

Verrast kijkt Michael op als ik het hem vertel. Hij heeft het slot uit Nashville nog altijd in zijn handen. „Waar woon je precies?”