De hoop begint nu wel te vervagen

Elbert en Marina van Riet begrijpen er niets van. Hun huis ligt zo mooi, aan een plantsoen. Met de overburen op zeker vijftig meter afstand. Je kunt erin zonder dat je het zelfs maar hoeft te verven. En dat voor een prijs die ver onder de marktwaarde ligt.

Maar er is altijd wel een reden. De ene keer willen kijkers alleen op de begane grond wonen. Dan hebben ze weer een probleem met de houten kozijnen. Of met de plavuizen vloer. En de mensen die wél interesse hebben – dat waren er de afgelopen vier jaar een stuk of zes, zeven – krijgen hun eigen huis niet verkocht. Eén keer kregen ze een bod, afgelopen voorjaar, „in de buurt van de 275.000 euro”. Het koopcontract was al getekend, tot de koper binnen de bedenktijd besloot: toch maar niet.

Ze willen terug naar hun roots. Die liggen 25 kilometer verderop, in Zierikzee. Daar wonen hun vrienden en familie. Marina: „We horen daar gewoon.” Ze gingen er in 2007 weg, omdat Elbert voor zijn werk werd overgeplaatst naar Rotterdam. Hij reisde met de bus en die deed daar op maandagochtend 2,5 uur over – „we kwamen van de ene file in de andere”. De verhuizing naar Kloetinge, vlakbij Goes, halveerde die reistijd.

Maar inmiddels is hij met pensioen, en is het verlangen om terug te keren „fors aanwezig”. Elbert: „We rijden nu vier, vijf keer in de week op en neer naar Zierikzee.” Marina: „Dat is heel frustrerend. Ons hele sociale leven speelt zich daar af. We willen gewoon terúg. Dat gaat wringen. Vooral omdat de hoop vervaagt dat het snel gaat lukken.”

Elbert: „Onze toekomst ligt daar. Daarom ga je niet zo snel nieuwe sociale contacten aan en vervreemd je een beetje van je omgeving.” Marina: „Mensen van onze leeftijd zitten hier ook niet op ons te wachten, zij hebben net als wij hun eigen vriendenkring al opgebouwd.”

Nu de vraagprijs met een ton is verlaagd, raakt de bodem in zicht. Veel meer concessies kunnen ze niet doen, al zijn ze „absoluut tot praten bereid” als er een lager bod gedaan wordt.

Het stel is al drie keer van makelaar gewisseld. liet een nieuwe fotoreportage maken, liet een architect een virtuele aanbouw tekenen (om te laten zien dat de schuur met zeker tien vierkante meter kan worden uitgebreid). En de Van Riets onderhouden het huis goed. Elbert: „De tuin ziet er prachtig uit.” Maar tot nu toe helpt niets. Mogelijk is een veiling het enige wat hen nog rest, vreest hij.

Elke keer als de Van Riets in de krant lezen dat de huizenmarkt herstelt, denken ze: we maken weer kans. Marina: „Maar dan gebeurt er tóch weer niks.” Op de laatste openhuizendag, vorige maand, kwam één kijker. Elbert: „Die vindt het dan wel leuk, maar daarna hoor je niks meer.”