Zodra je de deur uitgaat, is niets meer vrijblijvend

Het boek Women In Clothes gaat over de realiteit van het jezelf elke dag aankleden en stylen, met alle beperkingen.

In het jaar van de scheiding van mijn ouders gaf mijn oma me een zelfgebreid, blauw broekpak. Het kriebelde en het was erg warm. Het hesje was versierd met rode, gele en zwarte strepen en de broek had soulpijpen waar sinds de late jaren zeventig geen kind meer in gezien wil worden. Ik droeg mijn pak elke dag. „Nou heb je wéér hetzelfde aan”, gniffelde mijn buurvrouw ’s ochtends in de klas, maar dat kon me niet schelen. Mijn pak was veilig, in tegenstelling tot de rest.

Kledingherinneringen: vraag een vrouw naar de hare en ze buitelen over elkaar. In Women In Clothes, een dik boek vol kledinganekdotes, interviews en foto’s, komen bekende en onbekende vrouwen uit de hele wereld aan het woord. Over miskopen en verloren schatten gaat het, over schoenen, sieraden, kapsels, in kleedkamers uitgewisselde complimentjes: het boek is een multicultureel feest van herkenning.

Women in Clothes gaat niet over mode. Voor de meesten van ons is mode een droom. De jaren waarin ik dacht dat ik door het nauwgezet bestuderen van Vogues en Elles op een dag zou ontwaken als in een in topmerken gehulde amazone, bleven gelukkig beperkt tot mijn puberteit. De spijt dat je voor een trend uit de bladen gezwicht bent laat meestal niet lang op zich wachten; zoveel ‘must-haves’, zoveel relikwieën in je kledingkast. Women in Clothes gaat over de realiteit van het jezelf elke dag aankleden en stylen, met alle beperkingen (tijd, geld, klimaat, het eigen lijf, andermans ogen) van dien.

Zodra je de deur uitgaat, is niets meer vrijblijvend. De Egyptische Mansoura Ez-Eldin vertelt hoe ze zich wapende voor een demonstratie: gympen en jeans om weg te kunnen rennen voor de politie, een shawl tegen het traangas. De Israëlische schrijfster Shani Boianjiu geeft ironische stijltips aan de vrouwelijke tienersoldaat: tooi je hals met een ketting van glanzende kogels en draag je geweer zo dat je borsten goed uitsteken aan weerskanten van de draagband. Amy Fusselman uit New York beschrijft haar moeizame verhouding met de ‘Mom Coat’, een donker, gewatteerd geval met grote zakken vol kinderattributen. In de barre New Yorkse winters is een Mom Coat noodzakelijk, maar Fusselman voelt zich er seks- en identiteitsloos in, een gezinsauto op benen. Op een dag, droomt ze, zal ze iedereen versteld doen staan met haar uitzinnige outfits.