Column

Slecht weer

In Texas woont een vrouw. Ze is blank en blond. In juni 2013 probeerde ze een anti-abortuswet te blokkeren door elf uur achtereen in de senaat te spreken, zonder plas- of eetpauzes. Vandaag wordt Wendy Davis misschien tot gouverneur verkozen, maar waarschijnlijk niet. Want haar tegenstander is conservatief en Texas blijft het zuiden, ook nu bijna 40 procent van de inwoners uit Latijns-Amerika komt.

Davis belooft dat ze er voor alle Texanen is – expliciet inclusief. Republikein Greg Abbott (man, blank, grijs) zegt niet dat hij specifiek exclusief is, maar gaat voornamelijk met blanke, buikige buurtbestuurders op de foto en poseert klassiek met een jachtgeweer. Voor zijn campagne accepteerde hij 120.000 dollar van Clayton Williams, de man die verkrachting met slecht weer vergeleek: „Als het onvermijdelijk is, relax en geniet.” Davis daarentegen heeft een deel van haar geld verzameld dankzij Texas Victory Fund, een organisatie die zich inzet voor de rechten van homoseksuelen. Voor velen is dat al even problematisch als het feit dat ze pro-choice is. Dat een vrouw de baas over haar eigen lichaam moet zijn, is volgens Abbott-aanhangers een drogreden: „Een vrouwenlichaam heeft immers geen twee hoofden, geen vier armen, geen vier benen.” Davis wordt regelmatig voor moordenaar uitgemaakt, en niet alleen theoretisch: zelf onderging ze twee abortussen, beide keren vanwege medische complicaties. Wikipedia meldt dat ze haar foetussen namen gaf: Lucas en Tate Elise.

Ook Abbotts lichaam en persoonlijk leven worden erbij gesleept. Hij zit namelijk in een rolstoel. Tijdens een rondje joggen in de storm kwam er een eik op hem terecht. In een behoorlijk kitscherig campagnefilmpje claimt Davis dat Abbott miljoenen dollars schadevergoeding kreeg, terwijl hij andere hulpbehoeftigen tegenwerkt. Ze trappen elkaar niet in de rug, maar steken elkaar recht in het hart; naar het cowboyideaal dat je pas mag schieten wanneer je je allebei hebt omgedraaid en naar de vijand kijkt. Een onverholen manier van concurreren die je in Amerika vaker tegenkomt. Zo zag ik tijdens mijn verblijf in Missouri vorige maand een verhuistruck met twee verschillende slogans op de laadklep: aan de ene kant bejubelde het bedrijf de lage bumperopstap van het eigen voertuig, aan de andere kant, een meter hoger, stond een rood-witte waarschuwingspijl die aangaf waar de opstap zat wanneer je de verhuiswagen bij ‘the other guy’ – een concurrent – huurde. Dat legt een diepgeworteld cynisme bloot: kritiek op anderen wordt geloofwaardiger gevonden dan het verspreiden van beloftes. Voor de verkiezingen van vandaag geldt niet: ‘moge de beste winnen’, maar: ‘moge de allerslechtste verliezen’.

Voorspellingen zijn zelden accuraat, maar ik verwacht dat Abbott wint. Toch heeft Davis aan Texas laten zien dat slecht weer niet onvermijdelijk is. Tegenstribbelen helpt, relaxen hoeft niet.