Sheeran raakt tienerharten

Foto Andreas Terlaak

De Britse zanger Ed Sheeran geeft een draai aan het aloude hiphop-adagium dat je als muzikant niet méér nodig hebt dan ‘two turntables and a microphone’. Sheeran redt zich met twee microfoons en een gitaar.

Ondanks het kleine instrumentarium wekt hij het effect van een hele band, want Sheeran is vaardig met het loopstation (loop is lus), waarmee hij korte stukjes opneemt die vervolgens eindeloos worden herhaald. Zo opende hij gisteravond het liedje Drunk met gebonk op de body van zijn akoestische gitaar, en dat gebonk werd de beat van het nummer.

Het blijft een bijzonder beeld: de uitverkochte Ziggo Dome gevuld met 17.000 mensen, met op het podium slechts één man en twee microfoons (eentje voor stemeffect).

Ed Sheeran – een jonge, roodharige versie van Jamie Oliver – blinkt uit in gewoon-doen; als Sheeran live zingt is het alsof hij in de plaatselijke pub naast de jukebox staat, ook als hij op Pinkpop voor 60.000 man speelt, zoals afgelopen juni. Hij is ontspannen, losjes en zonder opsmuk. Hij is uitzonderlijk gewoon.

Met zijn liedjes, ook tamelijk ‘gewoon’, bereikt hij een ongewoon groot publiek. Het doorsnee gitaarspel, de stem die vaak meer praat dan zingt, de teksten over tieners, zijn de basis voor liedjes als The A-team, Lego House en het nieuwe Thinking Out Loud, die de afgelopen drie jaar uitgroeiden tot wereldhits. Maar Sheerans liedjes hebben een dubbele bodem.

Onder het voorkomen van een singer-songwriter in de stijl van Nick Drake of Damien Rice schuilt een hang naar r&b, en in Take It Back is hij te horen als virtuoze rapper.

In het repertoire is die tweedeling te horen: er zijn liedjes van braaf fondant (Tenerife Sea), en nummers met een verstopte groove, die schonkig het gemoed bespelen.

Sheeran bezingt bovendien graag de zelfkant, zoals in doorbraakhit The A-Team over een vriendinnetje dat ‘class A’-drugs gebruikt, oftewel heroïne, en Bloodstream waarin hij liefde zoekt bij een fles drank.

Maar die duistere kant was niet waar de aanhang voor kwam, maandagavond in de Ziggo Dome.

Het publiek – vooral bestaand uit vrouwen met een ruime vertegenwoordiging van de leeftijdsgroep 15-16 – kwam om te zwijmelen, juichen en fotografen.

Sheeran (23) is een gewiekst performer, zijn ‘one man band’ loopt gesmeerd. Dat hij uit zijn beperkte muzikale mogelijkheden nog een extra randje kan peuren bleek tijdens I See Fire, met vlammend gitaareffect.

Na verloop van tijd werd in nogal wat nummers de begeleiding eenvormig en het gitaarspel harkerig. Ed Sheeran mag zijn r&b-kant meer uitdragen.