Taylor Swift is nu een volwassen verleidster

Taylor Swift afgelopen donderdag in New York foto reuters

Op haar vijftiende had Taylor Swift al een platendeal. Dat was hoegenaamd geen toeval; het was precies volgens plan. Niet voor niets verhuisde ze met haar familie op haar 14de van een kerstboomkwekerij in Wyomissing, Pennsylvania naar Nashville. Daar had een muziekcarrière als een soort jonge Shania Twain een grotere kans van slagen. Nu, op haar 24ste, is Swift de best verkopende zangeres van de VS, met drie succesalbums en heel veel grote muziekprijzen. Vandaag is de kans groot dat ze daar een record bij haalt: van haar nieuwe album in de eerste releaseweek een miljoen verkopen in de Verenigde Staten.

1989 is een imagokantelend album. Van een redelijk argeloos en zedig boegbeeld van teeny countrypop, met fans die Swifties heten en hartjes vormen met hun vingers, schaart Taylor Swift zich nu tussen meer uitgesproken popzangeressen als Katy Perry, Lorde, Pink en Robyn van wie ze allen muzikale kenmerken verzamelde. Werd op haar vorige cd Speak Now al gepoogd Europa te veroveren, door haar lievige countrymuziek open te stellen voor pop, met hulp van de Zweedse hitmachine, producer Max Martin, zijn die kansen vergroot. Weg gestileerde country liedjes vol harmonische rust. 1989 is een strak uitgedacht elektronisch popalbum, met geprogrammeerde drums, synthesizers en pulserende, dikke baslijnen. Niets is meer akoestisch, countrygitaren, mandoline en violen zijn overboord.

Waren haar shows een boterzachte uitdragerij van tienerliefde en hartezeer met voorspelbare elementen als de sterrenhemel en witte vleugel-ballade, nu is Swift stoerder. Haar recente verhuizing naar New York, bezongen in de opening Welcome to New York, tekent haar nieuwe stijl met beats. De akelig perfecte porseleinen sprookjesprinses is een onafhankelijke volwassen verleidster geworden, die impliciet uitdagend is. In het pakkende Blank Space vraagt ze haar kersverse liefde of hun liefde voor altijd is. Of kan ze hem ook weer toevoegen aan haar lange lijstje ex-vriendjes – „they'll tell you I’m insane”.

1989 bevat een aantal sterke synthpop liedjes, de rest is aardige poppy middelmaat. Swift zelf klinkt wel krachtiger dan ooit, en de teksten doen persoonlijker en dieper aan. Maar vergis je daar niet in. Het is de gecontroleerde intimiteit van een dagboek waarvan je weet dat het wordt gevonden.