Roda is van z’n roze wolk afgehaald

Vorig seizoen gedegradeerde club flirt met mijnwerkersverleden in Limburgse regio

Symbolen van het mijnwerkersverleden spelen een steeds grotere rol bij Roda JC. De jongens zijn in afwachting van de bekerwedstrijd tegen Sparta. Foto Chris Keulen

Meer dan veertig jaar voetbalde Roda JC op het hoogste niveau. Eén, hooguit twee jaar een treetje lager kan louterend werken, denkt Wim Collard, directeur van de club uit Kerkrade. Maar dan moet het ook weer als vanouds worden. „Als zo’n spoedige terugkeer lukt, was degradatie het beste wat Roda JC kon overkomen. We zijn financieel weer verstandig bezig, teruggekeerd naar onze kernwaarden, van de roze wolk afgehaald.”

En zo slecht bevalt de tocht door de woestijn van de eerste divisie vooralsnog niet. Roda JC is in de winning mood. Koploper NEC liet gisteren twee punten liggen tegen Sparta. Roda JC kon dankzij een 4-0 overwinning op het laag geplaatste Achilles ’29 langszij komen. Alleen het doelsaldo van de Nijmegenaren is net wat beter. Ook in de tweede periode staat de club gedeeld eerste. „Ten opzichte van vorig jaar heeft de selectie wel wat kwaliteit ingeleverd. Maar qua kameraadschap en inzet zie ik veel liever deze ploeg”, zegt Collard.

Over belangstelling van de fans heeft Roda niet te klagen. Op de laatste thuiswedstrijd voor de competitie, die tegen Sparta vorige week zondag, kwamen 11.549 toeschouwers af. „We zitten structureel boven de tienduizend man publiek. Succes maakt vrienden”, constateert Collard tevreden. „Financieel is dat een meevaller. In de begroting zijn we uitgegaan van 7.500 toeschouwers per duel. Dat is voorzichtig, maar met een moeizame start als die van mededegradant RKC hadden we misschien toch in die buurt gezeten.”

Nog zo’n cadeautje is het succes in de beker: eerst werd Heerenveen uitgeschakeld (2-1), afgelopen donderdag Sparta (4-2 na verlenging). In de achtste finale komt PSV naar Kerkrade, een garantie voor een uitverkocht stadion. „In dit verband is alles meegenomen, want qua KNVB-beker hebben we helemaal geen inkomsten begroot.”

Het extra geld is welkom, want Roda moet het nog steeds doen zonder vaste shirtsponsor. Voor de laatste wedstrijden kochten zestig verschillende bedrijven een minuscuul plekje op de gele shirts, maar dat was toch vooral een noodoplossing. Als huurder van het Parkstad Limburg Stadion zou de club wellicht wat verlichting krijgen met meer gebruikers. Een plan voor kunstgrasveld dat bij niet-voetbalevenementen als dak kan functioneren is echter als niet haalbaar aan de kant geschoven. De begroting van Roda vertoont ondertussen nog steeds een gat van zo’n 1,2 miljoen euro.

De Kerkradenaren ontsnapten de afgelopen jaren twee keer miraculeus en op het laatste nippertje aan degradatie naar de eerste divisie. De derde keer ging het mis. Halverwege vorig seizoen lag Roda nog redelijk op koers voor lijfsbehoud, maar de clubleiding besloot toch coach Ruud Brood in te ruilen voor de nog nauwelijks ervaren Jon Dahl Tomasson. Onder hem liep het niet. Op 3 mei viel het doek in de eredivisie.

Dat noopte tot radicaal ingrijpen. Tomasson moest weg, net als de duurste profs. De helft van het personeel werd ontslagen. De voltallige raad van bestuur vertrok. Het clubmanagement en de teamleiding bestaat nu meer dan voorheen uit mannen die groot werden in de eigen regio en bij Roda. Het geldt onder anderen voor coach René Trost, teammanager Ger Senden – goed voor 411 wedstrijden bij de club – en directeur Collard. De in de shirtkragen geweven slogan „Limburgse passie” moet meer dan een loze kreet worden.

De Kerkraadse supporters flirtten al veel langer met het mijnverleden van hun regio. Na de degradatie pakt ook de club dat steeds nadrukkelijker op. Het eerbetoon aan de mijnwerkers is alomtegenwoordig. ‘Koempels blijven strijden’ staat er onder de wedstrijdaffiches.

Aan het begin van het seizoen werd de westtribune van het Parkstad Limburg stadion, vaste plek van de meest fanatieke fans, omgedoopt in Koempeltribune. „We hebben ook plannen om de wand tussen twee van onze skyboxen door te breken. Dat wordt dan de koempelbox. Aan de muren komen herinneringen aan de tijd van de mijnen”, zegt Collard. „De mannen die zelf nog ondergronds werkten – dat worden er natuurlijk wel steeds minder – kunnen er naar onze wedstrijden kijken. Maar we proberen ook een eigentijdse draai te geven aan het begrip koempel. Het staat voor iets breders: voor kameraadschap.”

Een Limburgse voetbalfusie à la Sporting Limburg is een gepasseerd station, meent de directeur van Roda. „Het ligt te gevoelig. Puur rationeel zou je tot aan Venlo twee clubs in het betaald voetbal hebben: een in de eredivisie en een soort van satelliet in de eerste divisie. Een beetje zoals bij Feyenoord en Excelsior. Maar emotioneel is dat in deze provincie niet één maar een aantal bruggen te ver.”

Toen in 2009 de discussie over Sporting Limburg, een fusie van Roda JC en Fortuna Sittard, nog speelde, was Heerenveen nog het lichtend voorbeeld van wat er mogelijk was voor een club ver weg in de provincie. Nu is dat bekerhouder PEC Zwolle, een paar jaar geleden nog eerstedivisionist. Collard: „Op de wat langere termijn willen we structureel een plekje bij de eerste tien in de eredivisie en eens in de vijf jaar Europees voetbal spelen.”

René Trost ziet week na week progressie. „De aanvallers spelen met veel vrijheid. De afwerking op doel kan nog wat beter, maar dat komt vanzelf. Ook verder staat de ploeg prima. Verdedigend klopt het. We zijn goed in de omschakeling.”

Als verblijf in de eerste divisie structureel wordt, gaat Roda JC nog maar lastig terugkomen, vermoedt de directeur. Voor voorbeelden hoeft hij maar om zich heen te kijken in de Limburgse regio. MVV staat zestiende, Fortuna Sittard kreeg vrijdag thuis met 1-8 klop van Emmen en staat laatste.