Egoïstische aanvaller is nu een groepsdier

De spits Jurgen Streppel dacht alleen aan zichzelf. De trainer predikt nu discipline en eensgezindheid. Dat is de kracht van Willem II.

De euforie van een doelpunt was groter dan de pijn van een nederlaag. Zelfs al werd met 7-1 verloren, dan nog voelde de voetballer Jurgen Streppel zich de koning te rijk als hij die ene tegentreffer had gemaakt. Andersom hing hij nog in de hekken als hij de 5-1 scoorde, met zijn wapperende manen in de wind. Een slechte reputatie? Nou en. Deze spits leefde zijn eigen leven.

Hoe ironisch dat diezelfde zelfingenomen aanvaller twintig jaar later een trainer is die hamert op het groepsproces, zoals dat heet in voetbaljargon. Jurgen Streppel, prediker van discipline en eensgezindheid, wars van divagedrag. Hoor hem deze zondag maar na de thuiswedstrijd tegen Cambuur Leeuwarden (1-1): „Ik heb enkele spelers in mijn ploeg die heel goed zijn. Maar ik maak ze altijd duidelijk dat ze de ander nodig hebben. Wie aan het teamproces komt, is de klos. Dan kan ik meedogenloos zijn.”

Dat had algemeen directeur Berry van Gool desgevraagd al opgemerkt over de werkwijze van Streppel, die met Willem II negende staat in de eredivisie. Best knap voor een club die vorig jaar kampioen werd van de eerste divisie. Willem II had na winst op Cambuur zelfs vijfde kunnen staan. Wie had dat gedacht? Van Gool niet. „We hebben een prima ploeg, maar het linkerrijtje is een luxe. Ik ben blij verrast”, zegt hij over de prestaties van de trainer.

Jarenlang het mannetje

In het hoofd van Streppel zat een kleine kronkel toen hij op achttienjarige leeftijd werd benaderd om voor Roda JC te spelen. Streppel was spits bij de amateurs van Columbia in Apeldoorn en was daar het mannetje. Een talent dat het ene na het andere doelpunt maakte. Niet alleen in de competitie, maar ook in een oefenwedstrijd tegen Roda JC. Binnen een mum van tijd had hij Columbia op een 2-0 voorsprong geschoten. Roda-trainer Jan Reker onder de indruk: die jongen met dat wilde haar moest hij hebben.

Daags erna troffen de twee elkaar in een wegrestaurant. Streppel kon direct zijn handtekening zetten, maar wilde eerst nog overleggen met zijn ouders, die op dat moment vakantie vierden in Italië. „Nou, dan gaan we naar Italië”, zei Reker. Eenmaal daar was de deal snel beklonken.

Streppel voelde zich het goudhaantje. Speelde op de training rustig clubicoon Gène Hanssen door de benen. Terwijl hij ondertussen zo werd afgemat dat hij na de training moest overgeven. Maar zelfs dat had geen invloed op zijn hoogmoed. Die bleef. „Voor het teambelang interesseerde ik me niet”, zei hij indertijd. Nu: „Als ik weleens dingen teruglees uit die tijd, word ik niet blij.”

De omslag kwam nadat hij werd omgeschoold tot verdediger. Toen besefte hij dat alleen samenwerking de verdedigingslinie overeind hield. Prettig als aanvallers scoren, maar sluipschutters hebben wel dekking nodig.

Meedogenloze libero

Anders dan in zijn rol als spits oogstte Streppel op zijn nieuwe positie wel waardering. Vraag het Sandor van der Heide maar. De assistent-trainer van Cambuur heeft jaren tegen Streppel gespeeld toen hij zelf nog spits was van Cambuur en Streppel bij Helmond Sport speelde. Volgens hem was de trainer van Willem II een meedogenloze libero. „Als de bal tussen ons in viel, was ik niet blij”, vertelt Van der Heide. Dan moest hij vrezen voor lijf en leden. Streppel grijnzend: „Ik ging weleens te ver.”

Hardheid was niet het enige dat hem kenmerkte. „Tactisch was hij heel sterk”, verklaart Van der Heide. „Jurgen zette de poppetjes neer. Toen hij ouder en trager werd, compenseerde hij dat met zijn oog voor tactiek. Het verbaast me ook niet dat hij het nu zo goed doet met Willem II.”

Wat toen een trainer in wording was, is nu een gerespecteerde naam in Tilburg. De lokale profclub speelt dankzij hem weer op het hoogste niveau. Daar hoort de club thuis, vinden ze in Tilburg. Willem II blijft toch de club van Bombarda, Galásek en Landzaat, die zich met de Tricolores kwalificeerden voor de Champions League.

Die elitecompetitie is vijftien jaar later ver weg, maar het lijkt erop dat ze bij Willem II stiekem naar boven kijken in plaats van naar beneden. „Voor de wedstrijd had ik de ranglijst in de kleedkamer opgehangen”, zegt Streppel. „Ik zei: die vijfde plek kan straks voor jullie zijn.”

Zover kwam het niet. Willem II speelde matig, evenals Cambuur, waardoor een gelijkspel terecht was.

Dankzij de goede resultaten kan Streppel bijtekenen bij Willem II. De coach is voornemens dat eerdaags te doen, al heeft hij aangegeven dat hij liever geen dubbelfunctie meer vervult. Streppel is momenteel trainer en technisch directeur. „Dat gaat niet samen als de club zich verder wil ontwikkelen”, verklaart hij. Spelers beter maken, scouten en tegelijk technisch beleid ontwikkelen vormt dan een te groot takenpakket.

Hijzelf wil zich ook verder ontwikkelen. Daarom neemt hij elke dag de tijd voor innerlijke bespiegelingen. Waarom wisselde hij niet eerder? Waarom die ene opmerking voor de camera’s? Het zijn vragen waar hij zelf het antwoord op geeft. Dat is wat hij ook zijn spelers meegeeft: blijf in de spiegel kijken. Dat loont.