Zielig: ballet met één pasje!

Wie Emese Nagy

Waar 11 augustus, Szigetszentmiklós, Hongarije

Wat Balletdanseres

Pas nadat ik van de middelbare school kwam, begon de hele communistische geschiedenis iets te betekenen voor mij. Daarvoor herinner ik me nog oude tv-beelden die ik op school te zien kreeg van de premier die in zijn Trabant op weg was om het IJzeren Gordijn open te knippen. En mijn moeder had me wel wat verteld over het ineenstorten van de Muur. Dat ze toen opeens bananen kon kopen.

Als de Muur er nog was geweest, was het leven vast eenvoudiger geweest op een heleboel manieren: ik zou niet naar een protestantse school geweest zijn, ons gezin zou minder welgesteld zijn. Meer bekrompen ook. Wij kunnen reizen, ik ga over twee maanden in Berlijn wonen. Maar mijn moeder praat nog steeds over de eerste keer dat ze de zee zag, in Bulgarije. En in het ballet, mijn beroep, kon je onder het communisme grote sier maken met één pasje dat je geleerd had op een cursus in Wenen. Zielig. Ik merk wel dat mijn generatie egoïstischer is dan die vóór ons: zij nemen ook het belang van anderen in overweging.

Ik weet dat er vandaag veel te doen is over politiek, maar zolang het mij niet persoonlijk raakt, verzet ik me niet tegen de situatie. De meeste van mijn vrienden zijn er ook niet in geïnteresseerd: we zijn beter af als we ons gewoon op onze eigen wereld richten. Ik zie wel dat mijn gezin afgegleden is van een erg fijne levensstijl naar hoe ze nu leven. En het land: tsja, ik hoop echt dat het geen totale dictatuur wordt. Maar Hongaren bevonden zich altijd in het midden van alle soorten aanvallen, we zijn veel gewend. Aan de toekomst denk ik niet. Als ik wil blijven leven zoals ik leef, moet ik gewoon blijven dansen.