Spaanse eilandwijn

Harold Hamersma proeft een spirituele, lichtvoetige, fijnbesnaarde rode wijn.

Suertes del Marqués, La Solana 2012. 19,95 euro, anfors.com

Of ik bekend was met de beste wijn van Mallorca, informeerde de sommelier van Mugaritz toen ik in dit met twee Michelinsterren gelauwerde restaurant in Errenteria, Spaans Baskenland eens een maaltijd kwam gebruiken. Zonder het antwoord af te wachten, schonk hij een glas rode 4 Kilos 2007 in, de tweede oogst van een duo jonge wijnmakers dat zich als doel had gesteld de lokale calletdruif voor de vergetelheid te behoeden. Dat ik dat nu nog weet, laat zien dat het een geslaagde poging was. En in de jaren daarna is de kwaliteit alleen maar beter geworden.

Overigens gaat dat niet op voor alle wijnen van de Balearen of de Canarische Eilanden. Van Mallorca proefde ik van andere producenten rood, wit en rosé. En al is het stempel ‘toeristenwijn’ op vele niet meer van toepassing, het predicaat exportsucces zie ik er nog niet snel op geplakt worden. Evenmin geldt dat voor de wijnen van Lanzarote. Hun druivenranken houden zich weliswaar indrukwekkend staande in zwarte minivulkaankraters, veel indruk op de smaakpapillen maakt het eindresultaat niet. Ook Ibiza kan natuurlijk in dit overzicht niet ontbreken: Bodegas Can Rich is het vlaggenschip van dit voormalige pirateneiland. Maar ik vind hun wijnen te kostbaar voor wat ze bieden. Bovendien zag ik hun chique reputatie recentelijk averij oplopen toen Patty Brard op Ibiza in het huwelijksbootje stapte. Tijdens Patty’s Big Fat Ibiza Wedding vloeide de gesponsorde Can Rich rijkelijk.

Tenerife

Enfin, het werd weer eens tijd voor een hoogtepunt. En dat kwam nota bene uit een vallei op Tenerife, Valle de la Orotava. Ook hier is wederom een jonge wijnmaker doende die zich het lot heeft aangetrokken van in dit geval de plaatselijke listán negrodruif. Jonatan García nam in 2006 Suertes del Marqués over, een bedrijf dat tot die tijd zijn druiven verkocht in plaats van er zelf wijn van te maken. Zonde, meende García, die veel potentie zag in de gemiddeld honderd jaar oude wijnstokken. En dat heeft hij goed gezien. Met zijn La Solana 2012 proefde ik een fijnbesnaarde, diepgaande, lichtvoetige, spirituele, intelligente en subtiele rode wijn van grote klasse. Nu maar hopen dat Patty Brard haar volgende huwelijk niet op Tenerife viert.