Prins Puree bakt ze bruin

Waar

Aan ‘de verkeerde kant van het station’, voorbij de tippelzone, naast de uitgestrekte parkeerplaats waar de Utrechtse stadsbussen de nacht doorbrengen, daar staat het voormalige distributiecentrum van de coöperatieve apothekersvereniging. Sinds deze zomer zit daar Vechtclub XL: een conglomeraat van werkruimtes dat onderdak biedt aan 150 creatieve ondernemers. Die moeten natuurlijk ergens eten en koffie drinken. Dat doen ze in restaurant De Klub.

Uiteraard is het fabriekskarakter in takt gelaten – ruig en indus trieel is hartstikke hip. In het logo zit ook zo’n ouderwets opschenkkoffiefilter verwerkt. Dat is ook hip, daarmee zet je slow coffee: zo’n slappe filterbak die de koffie eigenlijk veel interessanter maakt. Zo kun je opeens ook fruit en drop in je koffie proeven, in plaats van alleen de donkere mokkatonen in de espresso.

De hipheid van De Klub is precies sympathiek: ruig maar toch knus. Wel tegeltjes, beton en een open keuken met een ouderwetse weegschaal en koperen pannetjes. Geen leren schorten en gecoiffeerde snorren, tatoeages tot in de nek en een barbiersstoel in de hoek. (Dat wil overigens niet zeggen dat je je haar er niet kan laten knippen: eens in de zoveel weken komt er een kapper langs, dan heet het De Knipklub.)

Maar het grootste deel van de tijd kun je er dus eten. Ontbijt, lunch en woensdag tot en met zaterdag diner.

Op het bord

De keuze is simpel: één menu van drie gangen (met vegetarische opties). Daar betaal je 25 euro voor. Een zeer sympathiek bedrag. Als je haast hebt, neem je een daghap voor een tientje. De wijn mag wel wat kosten – tussen de 4 en 7,50 euro per glas. In de keuken staat één kok, de bediening is met z’n tweeën. Het is best druk voor een woensdagavond, maar ze laten zich niet opfokken.

De entourage, de bediening en de prijs zijn allen innemend, maar het allersympathiekste aan die hele Klub is dat je voor dat luttele bedrag óók nog een amuse vooraf krijgt. Het nadeel van die amuse is dat het direct het beste is van de avond: een wortelcrème met een half gekonfijt eendenmaagje in plakjes, sinaasappelzout en koffieolie. De subtiele sinas- en koffiesmaken combineren heel goed met de luchtige en smaakvolle wortelcrème. Origineel en vindingrijk.

Twee plakjes eendenborst zijn mooi rood. Ze liggen op een zeer aangename, zalvige puree, ditmaal van pastinaak. Eromheen wat toefjes krachtige auberginecrème, eruit steekt een stuk flinterdun deeg met dragon en mosterdzaad. Leuk gerecht zo! Helaas ligt er een taaie lap gegrilde aubergine onder, alsof die daar al dagen lag te wachten. Van de jus van de eend is een schijfje gelei gemaakt. Dat is grappig, maar slaat eigenlijk nergens op. Saus is er om een gerecht te begeleiden, niet om in twee happen opgegeten te worden.

De beurre blanc bij het hoofdgerecht is erg lekker: dik, romig en zuur. Alleen, de schelvis is net iets te gaar en de rösti is eigenlijk gewoon verbrand, die had niet geserveerd mogen worden. Voor de vega’s is er een knapperig koolrolletje gevuld met rozijnen en amandeltjes, en een pompoenpitmayo. Best oké.

Wel bijzonder goed is (opnieuw) de bloemkoolpuree onder beide gerechten. Deze kok mogen we met recht Prins Puree noemen (of Crème-koning, dat klinkt wat stoerder). Ook lekker is de taart met verse harde wenerbodem (broze biscuit) en een superluchtige, frisse dadelroommousse. Een grote kop droppige filterkoffie is een geslaagd sluitstuk.

Eindresultaat

De kok van De Klub snapt smaken, zijn amuse getuigt van frisse ideeën. Maar het is wel allemaal erg rommelig en de hoofdgerechten zijn plomp vergeleken bij de rest. Die taaie aubergine en de verbrande rösti zijn basale fouten, maar de puree en de taart zijn absoluut een bezoekje waard. Er is flink wat voor verbetering vatbaar, maar ik raad het niemand af om er voor dat geld eens te gaan eten. De Klub is een ontzettend sympathieke (had ik dat woord al gebruikt?) tent om eens door de weeks even low key toch drie gangen te nuttigen. Of gewoon een goede bak koffie te halen.