Elke dag gaat het beter

Wie Alicja Pietruszka

Waar 5 maart, Lubaczow, Polen

Wat Actrice

Op school heb ik veel geleerd over het verleden, maar ik kan er eigenlijk niet zo veel meer van navertellen. Alles was moeilijker: je kon nauwelijks iets kopen. Mijn vader was schooldirecteur, hij had het vaak lastig met de partij. Mijn moeder was erg christelijk, ook moeilijk in die tijden.

In het theater, waar ik nu werk, moest je censuur vermijden. Dat is misschien wel iets goeds aan de tijd van het communisme: er was een probleem dat mensen verenigde. Daar kon je je hart over uitstorten bij de anderen. Ik denk dat als ik toen had geleefd, ik de mensen meer zou hebben vertrouwd.

Vandaag moet je echt door een persoon heen kijken om te achterhalen of hij gevaarlijk is of niet. Je woont in een flat in Warschau en je kent je buren niet. Het is alsof iedereen nu een muur rond zichzelf heeft.

De omwentelingen zie ik niet in een kader van ‘voor’ en ‘na’. Ik ben geboren in de periode waarin het goed begon te gaan in Polen. Er verandert veel vandaag. Ik kan de vooruitgang voelen: elke dag hebben we het gevoel dat het beter gaat. Je merkt ook dat mensen uit het Oosten een gelijkaardige energie hebben. Ik denk dat dat met onze geschiedenis te maken heeft. ‘Onmogelijk’ bestaat niet voor ons. Vroeger hing het van andere factoren af of iets mogelijk was of niet, nu alleen van jezelf.

Jonge Polen reizen veel en het is belangrijk dat ze nu individualistisch mogen zijn. Dat ze hun dromen kunnen waarmaken. Sommige mensen willen in New York of Los Angeles wonen, maar ik niet. Zij vinden dat hier nog een lange weg te gaan is. Ze zien nog een verschil tussen Oost en West, maar ik kan het niet meer voelen. Het grootste verschil is geld. Ik zou willen dat we goed geld krijgen voor goed werk.