Bed

Georgina Verbaan

Bacteriën, huisstofmijten en hun uitwerpselen, schimmels, zweet; ik heb er vannacht voor het eerst in jaren niet op geslapen. Voornamelijk omdat ik niet geslapen heb. Mijn langverwachte nieuwe bed is gisteren namelijk bezorgd. Wat had ik daarnaar uitgekeken, ik ging minimaal acht dagen per nacht slapen. Daar was de ondersteuning waar ik zo naar had verlangd.

Tot eergisteren lag ik namelijk in een bed van 1,40 meter breed. Een twijfelaar. Een wit exemplaar met spijlen dat ik al heb sinds mijn late tienertijd. Ik kreeg het van de moeder van een ex die de moed had gehad mij in huis te nemen toen ik, na een tijd kwijt te zijn geweest, weer gevonden was door collega’s Katja Schuurman en Guusje Nederhorst in een hangmat op de zolder van het ‘backstage’-gedeelte van De Supperclub te Amsterdam. Daar was ik in principe prima opgevangen met warme Kneipp-baden met dennengeur en schoon ogende handdoeken, maar het had mijn collega’s niet de meest ideale locatie voor iemand met een drang tot zelfopheffing middels bewustzijnsbeïnvloedende middelen en scherpe voorwerpen geleken. Terwijl het dat wel was natuurlijk, maar goed.

De moeder van mijn ex, Louise, was lief en streng voor me. Hoewel ik pas achttien was, woonde ik al lang op mezelf, maar was daar nog niet zo goed in. Ze kookte voor me, wist van hoe laat tot hoe laat ik moest werken en verwachtte me meteen weer terug. Zij was precies wat ik nodig had, het voorbeeld van een onafhankelijke sterke vrouw.

Toen ik na een tijd was opgekrabbeld mocht ik van haar het bed dat ik zo mooi had gevonden en waar ik elke avond nuchter mijn bewustzijn in verloor, meenemen naar mijn eerste gekochte appartement. Ik ben er nog weleens in kennelijke staat in ontwaakt met een bord bruine boterhammen met spiegeleieren tegen de zijkant van mijn hoofd geplakt, maar soit. Ik werd erin wakker naast katten, een vers kind, en heb er relaties in uitgevochten (hoewel met twee personen slapen in een bed van 1,40 breed natuurlijk vragen om problemen is). Het bed heeft meerdere matrassen gekend. Aan het meest recente refereerde ik als ‘De Put’ vanwege het feit dat als je in het midden ging liggen, je een onverwacht lange afdaling maakte naar een plek waar zonder touwladders en bouwlampen niet uit te komen was.

Vannacht was de eerste nacht in het nieuwe bed, nog vrij van huisstofmijtuitwerpselen en herinneringen. En hoewel ik vanochtend tot bewegen niet meer in staat was heb ik voor het nieuwe bed wel een naam kunnen bedenken: De Stoeptegel.