Recensie

Recensie Film

Wisselvallige, maar wel amusante wraakverhalen

Film De korte verhalen in zijn bij vlagen fris en onderhoudend. De sterkste troef is de openingsscène.

Wild Tales is grappig, maar ook weer niet zo grappig als de makers zelf lijken te denken. De nog redelijk jonge Argentijnse regisseur Damián Szifrón (1975) viel op tijdens het festival van Cannes met zijn tweede film: een verzameling uitzinnige wraakverhalen die allemaal hetzelfde schema volgen: frustratie-frustratie-frustratie-explosie.

De film zet zijn sterkste troef meteen in aan het begin: een briljante sequentie in een vliegtuig waarvan alle inzittenden ontdekken dat ze iets te maken hebben met een afgewezen auteur en minnaar uit het verleden, die hardhandig zijn gram haalt. Ook het duel tussen twee wegpiraten – een in een aftandse bak, de ander in een spiksplinternieuwe sedan – is sterk in zowel de conceptie als de uitvoering. Maar de film herhaalt zichzelf te veel, van echte variaties op een thema is geen sprake. De beoogde lach is te nadrukkelijk ingebouwd.

Regisseur Szifrón, die onder de hoede werd genomen door de Spaanse cineast Pedro Almodóvar, toont wat te weinig zelfdiscipline; de dunne verhaaltjes zijn wel erg uitgewalst.

Deze omnibusfilm had óf korter moeten zijn, óf er had nog een verhaaltje bij gemoeten. De virtuoze uitvoering kan een gebrek aan echte, originele ideeën niet helemaal verhullen, hoe fris en onderhoudend deze Wild Tales bij vlagen ook zijn.