Renzo Verwer stelt je gerust

Vandaag verschijnt het boek Waar blijft die baan? van Renzo Verwer (42). Hij probeert de sprookjes op de arbeidsmarkt door te prikken. Hiernaast een fragment uit zijn boek.

Vanaf het moment dat hij begin jaren 90 de arbeidsmarkt betrad begon het Renzo Verwer (42), voorheen journalist en tegenwoordig medewerker in een tweedehands boekhandel, op te vallen. Veel mensen geloven wat betreft de arbeidsmarkt volgens hem in sprookjes. Daarom schreef hij Waar blijft die baan?, dat vandaag uitkomt. In het boek wil hij die sprookjes stuk voor stuk doorprikken. Werkloos zijn ligt niet aan je sollicitatiebrief, je cv of je presentatie, maar volgens hem aan de situatie op de arbeidsmarkt.

Is dat niet heel makkelijk? De crisis de schuld geven?

Renzo Verwer: „Het boek gaat niet over de schuldvraag, maar over de verhoudingen op de arbeidsmarkt die nu al zes jaar lijden onder de crisis. Als er op een vacature driehonderd sollicitaties binnenkomen, zijn er dus 299 afvallers. Dat zijn echt niet alleen maar sukkels die het aan henzelf te danken hebben dat ze werkloos zijn. Maar sommige politici en het UWV maken je dat wel wijs. Natuurlijk ben je voor een gedeelte zelf verantwoordelijk, maar je moet wel realistisch blijven. Dit probleem lost zich ook niet vanzelf op. Economen kondigen al jaren enorme tekorten op de arbeidsmarkt aan, maar er komen vanuit het buitenland ook veel arbeidsmigranten bij. Reïntegratietrajecten voor langdurig werklozen en banenplannen mislukken of hebben een beperkt effect.”

Wat heeft iemand die werkloos is aan deze informatie?

„Door de situatie te schetsen wil ik werklozen geruststellen. De schaamte van werkloos zijn veroorzaakt een hoop ellende. Mijn boek is geen zelfhulpboek, dat soort boeken vind ik onethisch. Boeken als Netwerk jezelf naar een baan beloven dat als je doet wat in het boek staat de baan vanzelf komt. En als de baan niet komt, zal je het boek wel verkeerd hebben begrepen. Ik hoop dat door mijn boek mensen die werkloos zijn realistischer naar zichzelf gaan kijken.”

Aan de andere kant, je moet in deze tijd weer écht wat kunnen voor de functie die je wilt

„Dat is inderdaad een positief punt van deze tijd. Er wordt nu veel dor hout gekapt. Mensen die twintig à dertig jaar ergens werken, maar waar de organisatie niets van merkt als ze ontslagen worden. Dat is een facet dat ik had kunnen noemen in het boek. Ik ben zelf in de afgelopen tien jaar verschillende periodes werkloos geweest. Daarvan gaf ik mezelf de schuld, maar toch heb ik een zeker mededogen met de verliezers van nu. Misschien wel te veel, maar dat vormt dan een mooi tegenwicht tegen het strenge UWV.”

Waarom trap je zo tegen het UWV aan?

„Omdat het UWV zo dubieus kan argumenteren. Toen ik werkloos was zat ik bij het UWV. De mevrouw daar waarschuwde dat mijn cv alle kanten uitging. Niet veel later zei ze dat ik me flexibel moest opstellen bij het vinden van een nieuwe baan en moest pakken wat ik pakken kon. Dat is dus in strijd met elkaar.”

Waarom zou iemand deze analyse over de arbeidsmarkt aannemen van iemand met bibliotheek en documentatie als achtergrond?

„Economen kunnen niet per definitie beter analyseren dan een leek. Anders hadden al die economen ook wel de economische crisis zien aankomen. Ik ben in deze wereld weliswaar een amateur, maar ik kijk nuchter naar de rare redeneringen over de arbeidsmarkt. Ik wil die misverstanden aanstippen, laat dat mijn bijdrage aan de discussie zijn.”

Daarnaast werk je in een tweedehands boekhandel, is dat niet onder je niveau?

„Wat een rare vraag. Ik vind mijn werk geweldig. Klanten helpen, adviseren, veel met boeken sjouwen. Ik werk 32 uur in de week en heb daarnaast voldoende tijd voor een sociaal leven. Ik heb zelfs een boek kunnen schrijven. Ik ben niet heel ambitieus. Ik wil wel beter worden in schrijven, maar ik hoef niet naar de top.”