Een dag niet ontslagen, is een dag niet geleefd

Wekelijks geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor.

Meer tips? Volg @japked op Twitter
Meer tips? Volg @japked op Twitter

Laatst zei iemand: hou eens op. Met je hoopvolle tips voor de kantoorjungle. Ze werken voor geen meter mevrouw de kantoorjungle-expert. Want ik doe alles wat je zegt, maar ik ben nog steeds een totale faalhaas, word overal ontslagen, niemand vindt me aardig en ik zou al mijn collega’s het liefst aan hun oren door de poep op de parkeerplaats willen trekken. Ik heb een anti-carrière. En kijk nog liever Astro TV, dan een dag langer naar dat kantoor te gaan.

Jongens, rustig. Ik herken dit. Sterker nog, het was ook mijn eerste emotie toen ik voor het eerst begon te werken. Doordat je tien uur per dag in de kantoorjungle zit, zeven dagen per week – als je er minder zit, is het niet zo gek dat je een mislukkeling bent maar dat terzijde – kunnen nare ervaringen best hard aankomen. Kantoor is alles, kantoor is het leven en wie faalt op kantoor, faalt in het leven.

Maar wacht eens even. Wat is falen? En wat is een succesnummer? Is dat iemand die braaf doet wat iedereen zegt en dan zelf de baas wordt, of iemand die ze steeds moeten bijsturen en nu zijn eigen koers rijdt?

Ik ben toch zelf toch ook geen succesnummer mensen. Kom op zeg. Ik ben vet vaak ontslagen. Ontslag fucks met je brein. Dan denk je dat je echt niks kunt, nooit meer, nooit iets gekund ook – dat gevoel. En als je daarna zzp’er wordt en niemand belt, voel je je als een ingezakte vuilniszak die de wagen gemist heeft en nu stinkend moet liggen wachten tot de volgende.

Maar nu waar het om gaat: oké dan lig je daar en wat dan nog. Je hebt het overleefd. Sterker nog, ik ben er alleen maar beter van geworden, van al dat ontslag. Een dag niet ontslagen is een dag niet geleefd man. Eindelijk vrij. Er eindelijk achterkomen dat je er niet hoorde en wat een enorm compliment dat is. En dan terug op je werkplek wat spullen pakken, tegen die ene collega zeggen dat hij uit zijn straatje stinkt, die stoere vol op de mond pakken, juichend het pand uitlopen en het op een zuipen zetten.

Als je 17 jaar ergens werkt, moet je er ook gewoon op aansturen vind ik, op ontslag. Staat ook beter op je cv. Als je het een beetje slim speelt kun je bovendien van ontslagvergoeding naar ontslagvergoeding surfen. En daarna kom je wél ergens terecht waar je hoort. Waar ze wél vragen of je mee gaat kroketten eten, bureaustoelracen en opwindend borrelen. Waar je de liefde voelt. De liefde voor kantoor.

En als het dan nog steeds niet lukt, zou ik zeggen: begin zelf een kantoor. Pluk wat jongens met baarden van de straat, koop een paar zitzakken, wat pakken Fair Trade-koffie en je bent in business. Maak PowerPoints, organiseer heidagen, zet ingewikkelde adminstraties op waar niemand mee kan werken, ga af en toe thuiswerken en werk over. Ga desnoods met de kat vergaderen, maar zorg dat je in de jungle blijft. Denk je dat Mozart bij de pakken neerzat toen hij op zijn derde uit de ballenbak werd gevist om klavecimbel te gaan spelen?

Wat ik bedoel te zeggen: uit het grootste ongeluk komen de meest baanbrekende oeuvres voort. Want je beste jaren. Kijk ze daar nou liggen: vlak voor je.

Al die tijd.