Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Gevoelige Damien Rice gaat tot het bot

Lang duurde het voordat de Ierse zanger Damien Rice zijn vertrouwen terugvond. Hij had een writer’s block en ging kapot aan de verbroken liefde met zangeres Lisa Hannigan. Onbedwingbaar werd zijn neiging nieuwe liedjes steeds weer weg te gooien. Maar vrijdag verschijnt My Favourite Faded Fantasy, een beeldig vindingrijk en gepassioneerd meesterwerk – acht jaar na zijn laatste album 9.

De belangstelling voor Rice’ muziek is onverminderd groot gebleven. In minder dan geen tijd was zijn solo-optreden in Carré uitverkocht. Daar bracht hij gisteravond een heel ander concert dan voor duizenden mensen op het strand in de regen op het Best Kept Secret Festival in 2013, of eergisteren nog in Brussel, waar hij zich erg communicatief en vrolijk opstelde. In een zacht verlichte zaal van Carré was Rice juist in zichzelf gekeerd, gevoelig en overrompelend. Diep-ernstig stond de zanger in enkele spots. Niet sprekend, alleen bij het voorstellen van de zangeressen My & Bubba in de toegift I Remember.

Was dat erg? Nee. Dat is ook Damien Rice. In zijn eentje met gitaar kwetsbaar en getormenteerd, niet anders dan hoe hij zich voelt. Groot was de bereidheid van het publiek evengoed, hoewel Rice nauwelijks applaus toeliet en liedjes aaneenreeg. Een liedje als Coconut Skins ijlings afbrekend, omdat het volgende zich in zijn hoofd alweer aandiende. Wat rusteloos ging hij door zijn drie albums.

Het was een akoestisch geluidsbeeld van harmonische rust, tot Rice de effectpedalen aanzette en zijn gitaar ruiger en licht overstuurd bespeelde. Zijn klaagzangen waren niet zonder pathos, hij ging tot op het bot in de liedjes. Sterk en intens klonken nieuwe liedjes als Colour Me In en de titelsong. Van klassieker The Blower’s Daughter ging het direct naar Elephant waarin hij met zacht verstervende falset vraagt de pijn te stoppen.

Dit concert was het indringende geluid van een overlever. Slechts een enkele keer brak Rice zijn homogene show open. Onversterkt: het prachtige Eskimo met een zuivere uithaal. In Trusty and True plots met de zangers van DeKoor; roerend en verlichtend.