Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

Voetbal

Louis en José

Van Gaal op zijn aardigst. Mourinho zo zacht als was. Ik verheugde me al dagen op de ontmoeting tussen de twee meest uitgesproken coaches van de Premier League. Manchester United tegen Chelsea was een topduel tussen Engelse voetbalgrootmachten maar toch ook een weerzien van twee voetbalvrienden. De tortelduiven zijn aan elkaar verslingerd sinds Mourinho in 1997 in Barcelona als assistent-coach samenwerkte met Van Gaal.

I have a relation with every people I meet”, zei Louis van Gaal vooraf in zijn eigen Engels, in een poging zijn verhouding met Mourinho van romantiek te ontdoen. Het lukte nauwelijks. De coach van Chelsea had net ervoor de kussens van het liefdesnest flink opgeschud.

Mourinho: „In die Barcelona-tijd zijn mijn twee kinderen geboren.”

Van Gaal: „José kwam bij mij thuis over de vloer.”

Na de losse interviews waren we getuige van hun ontmoeting. De voetbalcoaches veranderden in weke mannen. Een lange omhelzing, kloppen op de schouders, glazige blikken, waterige ogen, nóg een omhelzing.

Eenmaal op het veld deed Mourinho de ontmoeting nog een keer over voor het publiek op Old Trafford. Iedereen mocht het liefdeskoppel zien knuffelen.

De twee mannen moesten het ruim 90 minuten zonder elkaar stellen. Van Gaal zat op zijn rode stoel. Hij was weer op en top coach en schreef al na een minuut iets in zijn onafscheidelijke map. Af en toe fluisterde hij in het oor van zijn assistent Ryan Giggs. Mourinho stond veelvuldig langs de kant, met zijn handen in de zakken. Vissers kunnen precies zo staan, naast hun hengel. En maar turen naar de dobber.

Man United speelde alsof het slagen van het seizoen ervan afhing. Van Persie was onrustig, Di María niet secuur. Chelsea was uitgekookter, met een ondoordringbare verdediging en een risiconemende aanvaller als Hazard.

Wat zou ik graag een wedstrijd lang in een van de broekzakken van Mourinho zitten. Wat doen zijn vingers? Knijpen ze in de voering, rollen ze een stukje papier tot een balletje? Of meet Mourinho de spanning af aan de hitte rond zijn kloten?

In de laatste seconden scoorde Robin van Persie de gelijkmaker: 1-1. De handen van Mourinho bleven in zijn broekzakken. Getergd draaide hij zich van het veld af en deed een paar trage passen richting het publiek.

Verderop kwam Van Gaal overeind, met altijd weer dat blije gezicht van een klein kind na een doelpunt.

Het was afgelopen. Wat deden de mannen?

Mourinho nam het initiatief. Hij liep een paar treden omhoog om Van Gaal gedag te zeggen. Een hand, een kleine hug en tot slot een lief bedoeld klapje op de wang.

Weg was José, weg was Van Gaal.

Uren na het afscheid zaten ze nog steeds in elkaars hoofd.